De schrijver en bekendmaker Pedro Torrijos heeft ophef veroorzaakt op sociale media met een ongebruikelijke voorspelling over de komende oscars. Zijn opmerking richt zich op de promotiecampagne van de documentaire 'You Can See Everything', die nominaties nastreeft in meerdere categorieën van de Hollywood-prijzen.
Torrijos reageerde op een lijst die was gepubliceerd door het gespecialiseerde account Film Updates, met de elf categorieën waarin de productie hoopt mee te dingen. Daaronder vallen beste film, beste regie, beste vrouwelijke bijrol en beste documentaire, naast technische onderdelen zoals productieontwerp, cinematografie en soundtrack.
Of het nu La Odisea is of La Bola Negra, uiteindelijk wint een documentaire over een halfvergeten zaak van een rare figuur de oscars... Hij wint zelfs die voor beste vrouwelijke bijrol, een documentaire... en ja, dit is een (bijna)spoiler.
Met deze woorden zet Torrijos producties die het huidige filmdebat domineren tegenover een documentaire die volgens hem onverwacht kan overheersen tijdens het prijzenfeest.
De strategie van 'You Can See Everything' is ambitieus door ook te mikken op beste film en beste vrouwelijke bijrol naast de hoofdprijs voor documentaire. Hoewel de breedte van de campagne opvalt, hangen de officiële nominaties af van het oordeel van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences.
De documentaire draait om Elizabeth Holmes, oprichter van Theranos, die werd veroordeeld wegens beleggersfraude. De film volgt de weken voor haar gevangenisstraf in 2023 en toont hoe Holmes de filmmakers Nathan Fielder en Lance Oppenheim uitnodigt om haar privéleven vast te leggen samen met haar partner Billy Evans.
Theranos bereikte een miljardenwaardering met de belofte om meerdere medische tests uit te voeren met slechts een paar druppels bloed. Later onderzoek toonde aan dat het bedrijf de mogelijkheden van zijn apparaten had overdreven, wat leidde tot de veroordeling van Holmes.
Naast het verhaal over het zakelijke schandaal onderzoekt de film hoe Holmes haar eigen verhaal opbouwt en reflecteert op de relatie tussen publieke beeldvorming, waarheidsperceptie en manipulatie. Onder regie van Fielder en Oppenheim combineert de film intieme toegang met een benadering die de grenzen tussen werkelijkheid en representatie bevraagt.