Dylan Meyer maakt een sterke eerste indruk als scenarioschrijver en regisseur met de absurdistische stonerkomedie The Wrong Girls. De film draait om twee oude vrienden die onverwachte paranormale gaven krijgen na het uitproberen van experimentele psychedelica afkomstig van inktvissen.
Kristen Stewart speelt Frankie, een voormalige ingenieursstudent van Stanford die nu bezorgt voor een gig-app, terwijl Alia Shawkat Molly vertolkt, een aspirant-kok wiens leven draait om wiet en kookexperimenten. Het tweetal deelt een vervallen LA-appartement dat ze Casa de Chill Zone noemen en moet wanhopig op zoek naar huur voor de volgende dag.
Een geval van persoonsverwisseling zorgt ervoor dat de vrienden een koffer met krachtige psychedelica in handen krijgen. Ze proberen de middelen zelf uit en ontdekken al snel telepathische krachten die de aandacht trekken van Deense wetenschappers, beveiligingscontractors en een huurling genaamd Not Metal Head Dave, gespeeld door LaKeith Stanfield.
Het verhaal stuurt Frankie en Molly door Los Angeles op zoek naar snel geld, inclusief een stop bij een reünie van Stanford-alumni georganiseerd door een personage gespeeld door Tony Hale. Onderweg komen ze pratende katten tegen ingesproken door Seth Rogen en Kumail Nanjiani, plus een memorabele cameo van Geena Davis.
Kate McKinnon steekt eruit als de gedreven onderzoeker dr. Olsen en wisselt komische timing met Stanfield in verschillende scènes. Stewart en Shawkat hebben een natuurlijke chemie die de toenemende chaos aannemelijk maakt, ook als hun personages persoonlijke tegenslagen verwerken zoals een break-up en druk van Molly's vriend, gespeeld door Zack Fox.
Bijrollen van Morgan Krantz en anderen houden de energie hoog. De film leunt op bekende stonerkomedie-troepen, maar verfrist ze met specifieke Los Angeles-details en speelse absurditeit.
Cinematograaf Todd Banhazl gebruikt verzadigde kleuren, nevelig licht, Dutch angles en groothoeklenzen om een jarennegentig drugstrip-esthetiek op te roepen. Componist Ty Segall levert psych-surf gitaarriffs die passen bij de vrijgevochten toon van de film, al herhalen sommige muzikale accenten zich.
De film draagt zijn LA-gerichte humor openlijk uit, van klachten over de snelweg tot een emotioneel afscheid van een geliefde buffetketen. Meyer houdt de verwijzingen toegankelijk genoeg zodat kijkers buiten Zuid-Californië nog steeds kunnen meegenieten. Het resultaat voelt als het soort eigenzinnige komedie dat herhaalde kijkbeurten beloont dankzij de zotte details en de warme ensemblegeest.