Quentin Tarantino bevolkt zijn films zelden met rechttoe-rechtaan helden die goedheid uitstralen. Zijn verhalen gedijen op moreel complexe figuren wier keuzes het publiek tot het einde in spanning houden. Dr. King Schultz doorbreekt dat patroon op een opvallende manier.
Quentin Tarantino creëerde Schultz als een tandarts die premiejager werd in Django Unchained. Christoph Waltz won er zijn tweede Oscar mee, nadat hij eerst aarzelde uit angst voor typecasting. Hij stemde pas toe nadat Tarantino had beloofd dat het personage fundamenteel fatsoenlijk zou blijven en vrij van kwaadaardigheid.
Die afspraak resulteerde in een figuur die zich onderscheidt binnen Tarantino's oeuvre. Schultz handelt consequent beleefd, ook tegenover tegenstanders, en kiest liever voor gesprek dan voor geweld wanneer dat mogelijk is.
Tarantino putte sterk uit spaghettiwesterns, maar Schultz sluit meer aan bij de rechtvaardige helden van klassieke Amerikaanse westerns. Hij blijft beleefd en goedmoedig zonder verborgen agenda. Doden is voor hem alleen een professioneel noodzakelijk kwaad om premies te innen of in duidelijke zelfverdediging, nooit ter vermaak.
In tegenstelling tot veel Tarantino-protagonisten die de dood met afstandelijkheid benaderen, toont Schultz oprecht ongemak bij onnodig geweld. Hij legt zijn beroep uit en zoekt waar mogelijk niet-dodelijke oplossingen in gespannen situaties.
Schultz doorbreekt zijn eigen code slechts één keer, wanneer hij Calvin Candie neerschiet na herhaalde provocaties. Ook dan probeert hij eerst weg te lopen. Wanneer de vergelding komt, aanvaardt hij de gevolgen zonder verzet en biedt hij Django een laatste verontschuldiging aan voor de complicaties.
De brute dood van D'Artagnan achtervolgt Schultz door het hele verhaal, een emotionele last die zelden voorkomt in Tarantino's films tenzij het slachtoffer persoonlijk met het personage verbonden is. Dit aanhoudende trauma stuurt de laatste akte en benadrukt Schultz' menselijkheid.
Voor een regisseur die bekendstaat om complexe antihelden, vormt Schultz een uitzondering. Hij beweegt zich door een meedogenloze historische setting zonder er gevoelloos door te worden. Zijn werk vraagt soms om dodelijk geweld, maar hij laat dat zijn karakter niet bepalen of zijn fundamentele fatsoen aantasten.