Emiliano Martínez was opnieuw het gezicht van Argentinië in de aanloop naar een finale. Net als voor elk groot duel in het tijdperk van Lionel Scaloni, presenteerde de doelman van Aston Villa zich aan de media in New York om twee dagen voor de WK 2026-finale kalmte en vastberadenheid uit te stralen.
Martínez maakte duidelijk dat winnen zijn enige prioriteit is. “Eerst moeten we winnen, daar focus ik me alleen op. Ik denk niet verder”, stelde hij. Hij benadrukte dat de overwinning van het hele team is en dat het proces van de afgelopen jaren iets heeft gecreëerd dat moeilijk in woorden te vatten is. “Soms huil ik alleen al bij de gedachte aan wat we hebben bereikt. Nu rest alleen nog genieten van het moment”, voegde de doelman toe.
De keeper straalde rust uit bij de gedachte aan nog een WK-finale. Hij legde uit dat zijn taak verder gaat dan alleen reddingen: “Uitkomen op een voorzet, kalm blijven als de bal terugkomt… dat zijn voetbalaspecten die mijn teamgenoten laten zien dat Dibu rustig is”. Zijn doel is veiligheid uit te stralen vanaf de achterste linie, zodat de veldspelers zich kunnen richten op het aanvallen. “Gelukkig scoren we in dit WK drie doelpunten per wedstrijd”, herinnerde hij.
Over zijn fysieke toestand was Martínez direct: “Mijn hand doet nog steeds pijn, elke dag”. Hij vermeed een operatie na overleg met meerdere specialisten die waarschuwden dat hij zonder ingreep niet zou kunnen spelen. Tijdens de groepsfase trainde hij niet mee met de groep, wat hem persoonlijk raakte, maar sinds zijn terugkeer uit Egypte voelt hij zich veel beter en werkt hij weer normaal.
Het zien van zoveel kinderen die keeper willen worden, geeft hem enorme voldoening. Toch raadt hij ouders altijd aan hun kinderen eerst als aanvaller te laten proberen. “Het is een heel moeilijk positie”, waarschuwde hij. Zijn boodschap is duidelijk: werken met offers en doorzettingsvermogen zodat ze hem als voorbeeld zien.
Martínez herinnerde zich zijn jeugd als supporter van de selectie. “Ik had net zo hard gehuild als toen ik onder de lat stond”, bekende hij toen hij terugdacht aan de finale van 2006. Hij droomde altijd van de Argentijnse doelman te zijn en toen hij bij de A-selectie kwam, voelde het niet als iets nieuws.
Over hoe hij wil dat deze generatie wordt herinnerd, was de keeper stellig: “We zijn werkers en ook als dingen moeilijk zijn, gaan we vooruit”. Hij benadrukte dat de spelers uit bescheiden families komen, met werkende ouders, en dat de eenheid van de groep jaar na jaar is opgebouwd. “Ik wil dat men ons herinnert als elke andere Argentijn”, besloot hij.
Eerst moeten we winnen, daar focus ik me alleen op. Ik denk niet verder. De overwinning is van het hele team, al jaren bouwen we aan iets wat moeilijk in woorden te beschrijven is.