Diana Silvers verwerkt verdriet tot kunst op tweede album 'Daughter of Sorts'

De actrice en singer-songwriter verwerkt het onverwachte overlijden van haar vader terwijl ze een diep persoonlijk album afrondt over familie, groei en acceptatie.

Diana Silvers verwerkte een diep persoonlijk verlies in haar nieuwste muziek. De 29-jarige actrice, model en singer-songwriter was al begonnen aan haar tweede album toen haar vader plotseling overleed in oktober vorig jaar.

Lied dat maanden eerder geschreven werd, krijgt nieuwe betekenis

Silvers schreef het nummer “Daughter” in april van het jaar daarvoor. De akoestische ballad laat haar nadenken over de overgang van kindertijd naar volwassenheid vanuit het perspectief van haar moeder, die op Silvers’ huidige leeftijd al getrouwd was en twee kinderen opvoedde.

I can’t do it alone/ I don’t want to be grown. I’m still a daughter/ Still somebody’s child.

— Diana Silvers, Lyrics from “Daughter”

Zes maanden later, tijdens een tournee in Cincinnati, kreeg Silvers het bericht dat haar vader onverwacht was overleden. Ze regelde de begrafenis, vierde haar 28ste verjaardag en bracht kort daarna haar debuutalbum “From Another Room” uit.

Album verkent complexe familiebanden en het verstrijken van de tijd

Veel van “Daughter of Sorts”, dat vrijdag uitkwam via Capitol Records, was al geschetst vóór het verlies. Het album, oorspronkelijk bedoeld als reflectie op het leven in de twintig, groeide uit tot een ode aan haar vader en de universele reis tussen geboorte en dood.

Op het album staan nummers als “Magnolia Tree”, dat hoopvol vooruitkijkt, en “Riviera”, dat een turbulente ouder-kindrelatie onderzoekt. “Birdsong” gaat over de nasleep van verlies, terwijl het afsluitende “Going, Gone” een sobere elegie van acceptatie biedt.

Prominente samenwerkingen tijdens opnames in Laurel Canyon

Silvers nam het project op in het historische Houdini Estate in Laurel Canyon met producer Jason Lader. Dylan Minnette van Wallows zong mee op het duet “(Un)Lovers”, terwijl leden van The Strokes bas en strijkarrangementen toevoegden tijdens een toevallige studioaankomst.

Voicemail van vader wordt aangrijpende interlude

Het 14-trackalbum bevat vier korte interludes. De laatste, “8.8”, bevat een echte voicemail van haar vader waarin hij haar vriendelijk vraagt om te bellen zodat ze kunnen bijpraten na een lange stilte.

It just feels like everything I do is gonna be for my dad now. And she’s like, ‘Wasn’t it always?’

— Diana Silvers, Conversation with her acupuncturist

Silvers ontdekte het bericht twee dagen na zijn overlijden en vond dat het de mix van vriendelijkheid en stille teleurstelling weergaf die hun relatie kenmerkte. Ze nam het op om zijn stem te eren en zijn aanwezigheid levend te houden in de muziek.

Verdriet brengt onverwachte vrijheid en perspectief

In het jaar sinds het verlies zegt Silvers dat de ervaring haar heeft geholpen om beperkende denkpatronen los te laten. Ze heeft nieuwe vriendschappen gesloten, twee films achter elkaar gefilmd en geleerd om spontane momenten met dierbaren te omarmen.

Zoals ze zingt op “Dorothy”: “You better let some air in/ There is no race to win.” De regel komt voort uit advies van haar acteerleraar en voelt nu als een leidraad.

Tags bij dit artikel