- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

Het Japanse drama volgt een aarzelende vader die voor zijn schoonvader zorgt op een afgelegen eiland, terwijl hij via alledaagse foto's en berichten dicht bij zijn vrouw en jonge dochter blijft.

Het versturen van foto's onderweg heeft voor veel reizigers de handgeschreven ansichtkaart vervangen en biedt een direct venster op de wereld van een ander. De Japanse regisseur Miiku Sakanishi onderzoekt die verschuiving in zijn eerste speelfilm, Memorizu, een ingetogen en ontroerend drama over een vader die twee maanden van zijn jonge gezin gescheiden is.

Tribeca-publiek verbindt zich met zachtaardig familieverhaal

Memorizu viel op in de internationale competitie van het Tribeca Film Festival, waar de film de prijs voor beste nieuwe regisseur won. De film volgt Yuta, gespeeld door Tasuku Emoto, die zijn vrouw Yuki (Moeka Hoshi) en hun kleuterdochter Hana in Tokio achterlaat om voor Yuki's gewonde vader te zorgen op het afgelegen eiland Kyushu.

Yuta's tijdelijke verhuizing om de fotostudio van zijn schoonvader te runnen leidt tot een ongewoon huishoudelijk ritme tussen twee mannen die weinig gemeen hebben behalve elementaire beleefdheid. Dagelijkse wandelingen met de hond en stille observaties van het platteland worden kleine rituelen die Yuta via voicemail en korte video's deelt met zijn familie thuis.

Fotografie overbrugt afstand tussen generaties

Sakanishi laat zien hoe zowel oude als nieuwe vormen van beeldvorming relaties helpen bewaren. De formele portretten die nog steeds in de studio op Kyushu worden gemaakt, hebben betekenis voor oudere klanten, terwijl Yuki's opgewekte telefoonsnapshots van toeristen in Tokio een vergelijkbaar doel dienen door momenten vast te leggen. De film vermijdt gemakkelijke oordelen over technologie en presenteert telefoons en camera's als natuurlijke hulpmiddelen die mensen dichtbij houden tijdens scheiding.

Sterk ensemble ondersteunt ingetogen humanisme

Veteraan Issey Ogata levert een bijzonder aangrijpende prestatie als de ouder wordende fotograaf Makoto, een man die voelt dat zowel zijn vak als zijn tijd ten einde loopt. De hele cast werkt in dezelfde ingetogen stijl, waardoor gewone gesprekken en kleine huishoudelijke scènes emotioneel gewicht dragen zonder sentimentaliteit.

Cinematograaf Yoichi Kamakari legt het herfstlandschap van Kyushu vast met kalme precisie en behandelt alledaagse details zoals een drogende handdoek met dezelfde aandacht als verre bergen. Het resultaat is een film die poëzie vindt in routinecommunicatie en het simpele feit van contact houden.