David Turpin’s ‘Ancestors’ brengt de aids-crisis uit de jaren tachtig in Londen naar het TIFF-scherm

Ierse regisseur onderzoekt menselijke verbinding, herinnering en veerkracht via een personagegedreven verhaal over liefde en verlies.

Ierse filmmaker David Turpin maakt zijn opwachting op het Toronto International Film Festival met de première van “Ancestors”, een diep persoonlijk drama dat zich afspeelt in het Londen van de late jaren tachtig. De film draait om de stille kracht van menselijke verbinding en de manier waarop dromen en gedeelde verhalen mensen helpen vol te houden wanneer de wereld om hen heen instort.

Het verhaal speelt zich af op het hoogtepunt van de hiv-aids-epidemie, een periode die gemeenschappen van homomannen decimeerde. Turpin, geboren in 1982, put uit de nagalm van dat tijdperk om afwezigheid, herinnering en de zoektocht naar continuïteit tussen generaties te onderzoeken.

Een gemeenschap gebouwd in een café

In het hart van het verhaal staat Beau, een Ierse immigrant gespeeld door Éanna Hardwicke. Hij komt naar Londen op zoek naar verbondenheid en een plek om openlijk te leven. Hij deelt een flat met zijn beste vriendin Michelle, gespeeld door Jessica Reynolds, en vindt werk in een buurtcafé dat wordt gerund door Maurice, een oudere ‘tante’-figuur die tot leven wordt gebracht door Rupert Everett.

Maurice omringt de jonge mannen met afbeeldingen van klassieke Hollywoodsterren en gebruikt die iconen om lessen over veerkracht en eigenwaarde over te brengen. Christina Hendricks verschijnt in een rol die werkelijkheid en metafoor vermengt en een van de filmgodinnen belichaamt die Maurice vereert. De komst van Tiny, gespeeld door Jack Wolfe, brengt Beau’s fragiele stabiliteit in gevaar en dwingt de groep om de crisis rechtstreeks onder ogen te zien.

Muziek als emotionele tijdreis

Om zijn cast in de periode onder te dompelen, gaf Turpin elke acteur een cassetterecorder met muziek die hun personage zou hebben gehoord. Het gebaar bleek vooral krachtig voor de jongere acteurs die het formaat nog nooit hadden gezien. Turpin merkte op dat muziek woorden omzeilt en acteurs meteen naar de emotionele kern van hun rollen brengt.

Een van de dingen die ik met de hele cast deed, was dat ik iedereen een cassetterecorder gaf en een bandje maakte. Dat was een nogal nuchter moment, omdat sommige jongere castleden nog nooit een cassette hadden gezien. Maar het was echt nuttig om hun alleen de muziek te geven waar hun personage naar zou hebben geluisterd, omdat muziek je vooral naar plekken kan brengen waar je eindeloos over zou kunnen praten en er toch nooit helemaal zou komen, en muziek je daar gewoon naartoe teleporteert.

— David Turpin, Interview met Variety

Persoonlijke wortels van het verhaal

Turpin heeft het project beschreven als voortkomend uit een levenslang gevoel van verlies dat zijn generatie ervaart. Hij spreekt over een afwezigheid van ouderen, door dood of door de emotionele terugtrekking die de crisis veroorzaakte, en de daaruit voortvloeiende honger naar verbinding door de tijd heen.

Ik ben geboren in 1982, dus ik was nog een klein kind in de tijd die men als het hoogtepunt van de aids-crisis beschouwt, en toch heeft het door mijn hele leven nageklonken. Het blijft door mijn leven en dat van vele anderen nagalmen, denk ik, op manieren waar we ons niet altijd van bewust zijn, of die we niet altijd opmerken of stilstaan bij.

— David Turpin, Interview met Variety

Rupert Everett brengt eigen ervaring in

Everett op de set hebben was van onschatbare waarde. De acteur heeft het tijdperk meegemaakt en deelde persoonlijke herinneringen die de productie hebben gevormd. Zijn personage Maurice beschouwt klassieke filmsterren niet als campfiguren, maar als vitale bronnen van spirituele kracht voor mensen die buiten de traditionele instituties vallen.

Christina Hendricks omarmt de iconenrol

Turpin had nooit verwacht dat Hendricks het script zou lezen. Hij zag haar als een icoon op dezelfde afstandelijke, eerbiedige manier waarop Maurice naar de posters aan zijn muren kijkt. Haar beslissing om mee te doen aan het project verrukte de regisseur, die haar nauwgezette aanpak en oprechte betrokkenheid bij het materiaal prees dat haar persoonlijk raakt.

Volgend project al in gang

Turpin werkt al aan zijn volgende speelfilm, “The Foundling”, een liefdesverhaal dat hij volgend jaar hoopt op te nemen. Hij zegt zich geen film te kunnen voorstellen die niet op de een of andere manier een liefdesverhaal is.

Mister Smith Entertainment verzorgt de internationale verkoop van “Ancestors”.

Tags bij dit artikel