De Schotse acteur David Tennant heeft een opmerkelijke carrière opgebouwd die van grote filmfranchises tot intiem toneelwerk reikt. Zijn recente rol als de ambitieuze televisie-executive Lord Tony Baddingham in de Disney+-serie Rivals heeft opnieuw aandacht getrokken in de VS nadat de serie aan populariteit won na een sterke promotiecampagne.
De serie, gebaseerd op Jilly Coopers roman uit 1988, onderzoekt de complexe machtsstructuren in het Groot-Brittannië van de jaren tachtig via een keihard televisiebedrijf. Tennant speelt een meedogenloze nieuwkomer wiens outsiderstatus zijn drive voedt. Hij merkt op dat het verhaal laat zien hoe echte invloed in een door een monarch geleide samenleving meer uit afkomst dan uit rijkdom voortkomt.
De Cotswolds-setting en het scherpe script hebben de bekendheid van de serie in de Verenigde Staten vergroot, waar het eerste seizoen aanvankelijk onder de radar bleef. Tennant benadrukt de zorgvuldige balans in de intieme scènes en legt uit dat elke ontmoeting iets onthult over de motieven van de personages in plaats van louter spektakel te zijn.
Seks is er altijd omdat het iets over het personage onthult.
Tennant erkent dat Coopers boeken ooit werden afgedaan als licht verteerbare strandlectuur voor een bepaald publiek. Hij stelt dat haar werk diep ingaat op menselijke tekortkomingen en interacties en vergelijkt haar benadering eerder met die van Dickens dan met andere populaire schrijvers uit die tijd.
Bekend om intense vertolkingen van schurken en complexe figuren, reflecteert Tennant erop hoe zijn eigen conflictvermijdende persoonlijkheid het spelen van amorele personages bevrijdend maakt. Hij beschrijft het plezier van het zich voorstellen van een leven zonder voortdurende zelfbeoordeling, terwijl hij benadrukt dat zulke rollen losstaan van zijn eigen levenshouding.
Tennant spreekt met blijvende genegenheid over zijn tijd als de Tiende Doctor en benadrukt dat de rol zijn carrière en persoonlijke leven heeft getransformeerd. Hij wijst elke neiging af om afstand te nemen van de franchise en erkent de blijvende culturele aantrekkingskracht en de kans dat het in elke toekomstige overlijdensadvertentie de kop zal halen.
Tennant schrijft zijn alom aanwezige schuldgevoel toe aan zijn Schotse presbyteriaanse achtergrond en beschrijft het als een constante innerlijke kracht. Hij suggereert dat dit verhoogde bewustzijn hem helpt om figuren als Baddingham te spelen die zonder zulke beperkingen opereren.
Tennant hercreëerde zijn Broadchurch-personage voor de Amerikaanse versie Gracepoint terwijl hij beide producties combineerde. Met de nodige afstand ziet hij de beslissing om het origineel zo nauwkeurig te volgen nu als een gemiste kans, omdat het tijdperk van rechttoe-rechtaanremakes al aan het verdwijnen was.
Tennant herinnert zich zijn Royal Shakespeare Company-Hamlet als zowel opwindend als zenuwslopend en rangschikt het uiteindelijk onder zijn meest bevredigende ervaringen. Hij toont zich enthousiast om als volgende Iago in Othello te spelen, aangetrokken door de verontrustende psychologie van het personage.
Over het onderwerp van spontane Shakespeare-recitatie geeft Tennant toe dat hij niet over het directe geheugen beschikt dat Dame Judi Dench demonstreerde, die ooit bevestigde dat ze waarschijnlijk een heel toneelstuk uit het hoofd kon opzeggen.