David Bowie's albums uit de jaren 70 gerangschikt van coversverzameling tot meesterwerken

Een diepgaande analyse per decennium onthult de meest consistente en innovatieve periode van de glamicoon.

David Bowie leverde in de jaren 70 een buitengewone reeks studioalbums af, een periode die algemeen wordt beschouwd als zijn creatieve hoogtepunt. Hij experimenteerde met personages, genres en productiestijlen terwijl hij 11 platen uitbracht die zowel zijn songwritingdiepgang als vocale bereik toonden.

Pin Ups fungeert als een coversalbum dat meer aanvoelt als een omweg

Het decennium begon in 1973 met Pin Ups, een verzameling nummers uit de jaren 60 die afwijkt van Bowie's gebruikelijke originele materiaal. Hoewel sommige versies redelijk goed standhouden, mist het album de kenmerkende vonk die elders in zijn catalogus te vinden is. Volledigheidsfanaten kunnen het opzoeken, maar gewone luisteraars kunnen dit gerust overslaan.

Young Americans biedt sterke begin- en eindnummers rond ongelijke middenstukken

Young Americans verscheen in 1975 en markeerde het begin van sterker materiaal. Het titelnummer en het afsluitende nummer Fame leveren memorabele hoogtepunten, hoewel het middenstuk minder overtuigend aanvoelt. Een cover van de Beatles' Across the Universe springt eruit als bijzonder zwak in vergelijking met de omringende originelen.

Lodger sluit de Berlijn-trilogie af met consistente maar ingetogen energie

Lodger rondde de Berlijn-trilogie in 1979 af. De plaat houdt een gelijkmatige vaart van begin tot eind en draagt een vooruitstrevende new wave-invloed, maar bereikt zelden grote pieken. Look Back in Anger komt het dichtst bij een opvallend moment.

Diamond Dogs combineert dystopische thema's met pakkende hoogtepunten

Diamond Dogs volgde in 1974 en putte inspiratie uit George Orwell's Nineteen Eighty-Four. Het album mengt griezelige sferen met memorabele tracks, met name de grote single Rebel Rebel. Het titelnummer blijft ook hangen, terwijl de rest van het materiaal solide boeiend blijft.

The Man Who Sold the World komt naar voren als een vroege rockverklaring

The Man Who Sold the World uit 1970 vertegenwoordigt Bowie's eerste zelfverzekerde stap in rockterritorium. Eerste luisterbeurten maken misschien niet direct indruk, maar herhaalde plays onthullen de kracht ervan. The Width of a Circle opent de plaat memorabel en het album als geheel houdt beter stand dan zijn werk uit de jaren 60.

Heroes bevat een van Bowie's signature songs te midden van gevarieerde texturen

Heroes, het middenstuk van de Berlijn-trilogie uit 1977, bevat wat velen beschouwen als Bowie's grootste single track. Het titelnummer torent uit boven de rest van het album, dat energieke rocknummers combineert met ambient instrumentals op de tweede helft.

Aladdin Sane bewijst consistent genoeg om tot de sterke kanshebbers te behoren

Aladdin Sane uit 1973 zou voor de meeste artiesten een carrièrehoogtepunt zijn. De plaat houdt een hoog kwaliteitsniveau aan, met energieke nummers als The Jean Genie, meeslepende momenten in Time en de romantische Prettiest Star. Geen zwakke tracks die de luisterervaring bederven.

Low introduceert ambient experimenten die geduld belonen

Low startte de Berlijn-trilogie in 1977 en verdeelde luisteraars aanvankelijk met de verschuiving naar experimentele en ambient geluiden. De invloed van Brian Eno schittert op de instrumentaalzware tweede helft. Tracks als Sound and Vision houden het energieniveau hoog en het album onthult uiteindelijk zijn diepgang na meerdere plays.

Hunky Dory markeert de komst van Bowie's eerste echte meesterwerk

Hunky Dory uit 1971 springt eruit door zijn directe aantrekkingskracht en eclectische maar coherente songselectie. Changes, Life on Mars en de ondergewaardeerde Quicksand behoren tot de vele hoogtepunten. De pacing voelt vakkundig afgewogen, met rockenergie en popsensibiliteit zonder ooit rommelig te worden.

Station to Station vertegenwoordigt Bowie's meest uitdagende maar lonende werk

Station to Station sloot het decennium in 1976 af als Bowie's meest onconventionele en moeilijke album van de periode. De zes tracks strekken zich uit over ongeveer dertig minuten, waarbij het lange titelnummer na herhaalde luisterbeurten essentieel aanvoelt. Ondanks persoonlijke worstelingen tijdens de opnames creëerde Bowie een unieke artistieke verklaring die uniek is in zijn catalogus.

Tags bij dit artikel