Wie een luchtige ruimte-avontuur verwacht in de trant van de recente verfilming van Project Hail Mary, komt in Damien Chazelle's drama First Man uit 2018 van een andere leest terecht. De film bewerkt James R. Hansen's biografie van Neil Armstrong en richt zich op de persoonlijke worstelingen van de astronaut in plaats van heldhaftig spektakel.
Ryan Gosling speelt de ingetogen NASA-piloot die na het verlies van zijn jonge dochter toetreedt tot het Geminiprogramma. Het verhaal volgt zijn weg naar de Apollomissies die uitmonden in de eerste maanlanding. Huiskamerscènes met zijn vrouw, gespeeld door Claire Foy, tonen de emotionele druk op hun huwelijk.
Chazelle wisselt deze rustige momenten af met gespannen sequenties in verouderde ruimtevaartuigen. Editor Tom Cross brengt dezelfde dynamische energie die hij in Whiplash gebruikte naar de risicovolle testvluchten die Armstrong herhaaldelijk in levensgevaar brengen.
Auteur Andy Weir vatte de essentie van de film samen in een socialmediabericht uit 2018: een intiem portret van een ingetogen man die buitengewone prestaties levert, met de juiste mix van introspectie en actie.
De productie kreeg scherpe kritiek omdat het iconische beeld van Armstrong die de Amerikaanse vlag op de maan plant, werd weggelaten. Critici noemden de keuze onpatriottisch, maar de beslissing past bij de bedoeling van de regisseur om de missie te humaniseren in plaats van een ceremoniële reconstructie te ensceneren.
Het tonen van het vlagmoment zou het verhaal hebben gereduceerd tot een statisch eerbetoon. In plaats daarvan onderzoekt de film de persoonlijke offers en stille verzoening die gepaard gingen met de historische prestatie.
Met een budget van 59 miljoen dollar slaagde de film er niet in om tweemaal dat bedrag aan kaartverkoop te halen. De sombere toon en weigering om makkelijk optimisme te bieden beperkten de aantrekkingskracht op het grote publiek in vergelijking met meer feestelijke ruimtefilms.
Het resultaat is een film die artistiek substantiëler aanvoelt dan een versie die rond patriottisch vertoon is gebouwd. De slotscène, een intiem gesprek tussen personages, benadrukt persoonlijke afsluiting boven publiek spektakel.