Het heruitvinden van een personage met tientallen jaren achtergrondverhaal vormt een grote uitdaging voor scenarioschrijvers. Brian Michael Bendis stond voor die taak bij de lancering van Ultimate Spider-Man in 2000 als een frisse kijk op de webspinner. De nieuwe serie Crystal Lake past nu vergelijkbare methodes toe op Jason Voorhees en de franchise Friday the 13th.
Grote uitgevers als Marvel en DC Comics ontwikkelden retroactieve continuïteit om bestaande verhalen aan te passen zonder alles weg te gooien. Dit hulpmiddel ondersteunde later volledige reboots en parallelle universums. Ultimate Spider-Man actualiseerde Spider-Man voor een hedendaagse setting terwijl de kernkenmerken behouden bleven. Het introduceerde ideeën zoals een genetisch gemodificeerde spinnenbeet en beïnvloedde later films als Spider-Man: Homecoming.
Crystal Lake volgt een vergelijkbaar pad onder showrunner Brad Caleb Kane. De serie blijft in het begin van de jaren zeventig en behoudt belangrijke elementen zoals Jasons verdrinking, de waanzin van zijn moeder Pamela Voorhees en de vloek verbonden aan het meer. Kane voegt nieuwe wendingen toe die kijkers al hebben verdeeld.
Beide projecten profiteren van het feit dat ze enigszins buiten de hoofdcontinuïteit opereren. Ultimate Spider-Man bestond in de aparte Ultimate-lijn van Marvel. De Friday the 13th-films kennen al lang flexibele tijdlijnen, met tegenstrijdigheden die al vroeg opdoken. Crystal Lake kan fungeren als een adaptatie of een herziene versie, net als bepaalde delen in andere horrorreeksen.
Het resultaat laat makers toe om gevestigde lore te verkennen zonder rigide beperkingen. Comicfans verwelkomen zulke experimenten vaak, ook als ze strikte continuïteitsliefhebbers tegen de haren in strijken.