Crystal Hefner heeft openlijk gesproken over de psychologische tol van haar huwelijk met de overleden Hugh Hefner. Ze beschreef een gevoel van hersenspoeling en subtiele dwangmatige controle tijdens hun jaren samen in de Playboy Mansion.
De 40-jarige voormalige Playmate was te gast in de podcast “No One Asked Her” van Firerose, ex-vrouw van Billy Ray Cyrus. Daar reflecteerde ze op hoe mediaweergaven van haar overleden echtgenoot haar zelfbeeld beïnvloedden.
“Ik denk dat ik absoluut hersenspoeling heb ondergaan, maar er was niets in de media dat mijn gevoelens bevestigde,” zei ze. Ze legde uit dat de wijdverbreide lof voor Hefner in de pers haar aan haar eigen oordeel deed twijfelen.
Crystal herinnerde zich een oud interview waarin Hefner reageerde op een feministische criticus met de woorden: “Vrouwen zijn dieren; wat zouden ze anders moeten zijn?” Op dat moment merkte ze dat ze hem toch verdedigde, ondanks de persoonlijke kosten.
Ze beschreef het leven onder toezicht van ongeveer zeventig personeelsleden. Dagelijkse routines, zoals verplichte filmavonden om 18.00 uur, fungeerden als een vroege avondklok die haar onafhankelijkheid beperkte.
Toen ze na Hefners dood eindelijk vertrok, wist Crystal niet eens hoe ze de koplampen van haar auto moest aanzetten, omdat ze zelden na zonsondergang buitenshuis was geweest.
Crystal begon op haar 21e te daten met Hefner. Het stel verloofde zich in 2010, toen zij 24 was en hij 84. Ze stelden de bruiloft in 2011 kort uit, maar trouwden uiteindelijk in 2012. Hefner overleed in 2017 op 91-jarige leeftijd.
Na zijn dood bleef Crystal nog zes weken in de mansion, zonder in staat te zijn het terrein te verlaten. “Ik was zo in de war,” vertelde ze. “In de media was hij al zo lang oud, dus je ziet hem als het ware als onsterfelijk.”
In haar memoires uit 2024, “Only Say Good Things: Surviving Playboy and Finding Myself”, beschreef Crystal het bijna vijf jaar durende huwelijk als emotioneel misbruikend. Ze schreef dat Hefner charmant maar ook wreed kon zijn en haar gewicht, nagellak, kleding en zelfs het tonen van het Playboy-logo dicteerde.
Ze schreef de jaren therapie na het verlaten van de mansion toe aan het verwerken van de ervaring en het besluit haar verhaal te delen om anderen te steunen.
Wanneer me werd verteld wat ik moest dragen, wat ik moest doen en dat ik moest afvallen, dacht ik: ‘Ik ga beter worden. Ik kan beter presteren.’ Ik weet niet waarom mijn hoofd toen die kant op ging in plaats van ‘Hoe durf je me zo te behandelen?’
Crystal heeft erkend dat Hefner haar kansen bood die ze anders misschien nooit had gekregen. Toch ziet ze de relatie nu door de lens van het stockholmsyndroom binnen de geïsoleerde omgeving van de mansion.