Mentale gezondheid krijgt zelden een centrale plaats in sportverhalen of films. Laura García Alonso besloot daar verandering in te brengen met haar eerste speelfilm, 'Corredora', een verhaal over een atlete die de topcompetitie moet verlaten na een psychotische episode.

Het verhaal ontspringt aan een persoonlijke ervaring

García Alonso legt uit dat het project ontstond na het verhaal van een dierbare die een vergelijkbare situatie doormaakte. De regisseur wilde de gebruikelijke stereotypen vermijden die mensen met psychische aandoeningen als gewelddadig afschilderen. In plaats daarvan koos ze voor een empathische benadering die de dagelijkse realiteit van leven met zo’n diagnose toont.

De film, opgenomen in het Catalaans en 96 minuten lang, volgt Cris, gespeeld door Alba Sáez. Het scenario stelt centrale vragen: hoe leef je met die aandoening zonder levenslang patiënt te worden en hoe ga je om met een blessure die anderen niet altijd zien?

Zelfoverwinning als drijfveer en als risico

Zowel de regisseur als de actrice benadrukken dat de film een duidelijke waarheid uit de sportwereld weergeeft: de voortdurende drang tot zelfverbetering kan atleten over hun fysieke en mentale grenzen duwen. Sáez merkt op dat zelfoverwinning als positief wordt gepresenteerd, maar vaak twijfels oproept over of de inspanning de moeite waard is of juist te veel vraagt.

Angst normaliseren om stigma te bestrijden

Alba Sáez benadrukt dat de film geen sensatie zoekt en niets demoniseert. Het doel is een deur openen om angst te delen wanneer die opduikt en de beschikbare hulpmiddelen in vraag te stellen. Soms, zegt ze, is het al genoeg om er te zijn en te praten, omdat wat verzwegen wordt lijkt niet te bestaan.

García Alonso voegt toe dat het mysterie rond deze aandoeningen, door gebrek aan onderzoek of door hun complexiteit, het stigma voedt. Anders dan een fysieke blessure, met diagnose, röntgenfoto en behandelplan, ontbreken bij mentale problemen vaak heldere antwoorden, ook al beïnvloeden ze het dagelijks leven en de kijk op de wereld.

Fysieke en emotionele voorbereiding op de rol

Alba Sáez, van oorsprong danseres, was voor dit project geen atlete. Ze besteedde een heel jaar aan het aanleren van de atletiektechniek op de baan, die verschilt van hardlopen door de afwikkeling en lichaamshouding. Na de opnames besloot ze ermee te stoppen omdat ze ontdekte dat het niet de sport was waarmee ze het meest verbonden was.

De mentale uitdaging was nog groter. Sáez erkent dat ze op een gegeven moment zo diep in de rol van de hoofdpersoon zat dat ze er moeilijk uit kwam. Ze kreeg steun van de regisseur en acteercoach Clara Manyós om mechanismen te ontwikkelen voor afstand en terugkeer naar de realiteit.

Een hecht team als steun

Het verhaal wordt ook gedragen door Marina Salas en Àlex Brendemühl, die de zus en de vader van Cris spelen. García Alonso wilde dat de familie een liefdevolle steun zou zijn en geen onnodig extra conflict zou toevoegen, ook al gaat elk gezinslid zijn eigen weg.

Prijzen, debat en volgende stappen

De film komt op 29 met zeer positieve kritieken uit en na het winnen van de prijs voor beste debuutfilm op het Filmfestival van Málaga. Beide makers zijn het erover eens dat het waardevolste is dat de film debat uitlokt en mensen in staat stelt zich met het verhaal te verbinden.

Voor Sáez is de volgende professionele stap onzeker, zoals vaak het geval is in het acteren. García Alonso vergelijkt het lege gevoel na de opnames met dat van een atlete na een grote wedstrijd: een 'tour de force' die een gat achterlaat dat ze hoopt te vullen met een nieuw project dat al in gedachten is.