'Colors of White Rock' zet Mongoolse vrouwelijke kolentruckers in de schijnwerpers op Tribeca

Regisseur Khoroldorj Choijoovanchig volgt alleenstaande moeder Maikhuu op gevaarlijke routes door de Gobiwoestijn te midden van de menselijke en ecologische tol van de mijnbouwhausse

Een eenzame vrouw stuurt haar vrachtwagen door de uitgestrekte Gobiwoestijn als onderdeel van een ogenschijnlijk eindeloze rij trucks die kolen naar de Chinese grens vervoeren. Dat tafereel vormt het anker van de documentaire Colors of White Rock, die op 7 juni in wereldpremière gaat op het Tribeca Film Festival in de Documentary Competition.

Filmmaker legt zeven jaar woestijntransport vast

Khoroldorj Choijoovanchig begon het project nadat hij promotievideo's voor mijnbouwbedrijven had gemaakt. Een drone-opname van het lange konvooi trof hem als een ijzeren slang die over het zand kroop. Gesprekken met chauffeurs onthulden hun toewijding naast de uitputting die hen leegzoog. Hij breidde een kortfilm van negen minuten uit tot een speelfilm nadat producer Chantal Perrin de beelden had gezien en het verhaal van Maikhuu, de enige vrouw tussen de overwegend mannelijke crews, omarmde.

De productie duurde zeven jaar en overwon verstoringen door de pandemie. Editors reduceerden ongeveer 600 uur materiaal via 45 versies tot de definitieve versie. Executive producer Perrin en producers Tessa Louise Salomé en Luc Sorrel ondersteunden het project, terwijl Choijoovanchig als cameraman fungeerde naast de co-auteurs Perrin, Salomé en Kate Kennelly. MetFilm Sales verzorgt de internationale distributie.

Maikhuu springt eruit als alleenstaande moeder en chauffeur

Maikhuu werkte eerder als taxichauffeur en kapster voordat ze in de mijnbouwtransportsector stapte. Als alleenstaande moeder richt ze zich op het veiligstellen van de toekomst van haar kinderen via het veeleisende werk. De film toont hoe ze de mannelijke routes navigeert met straatwijsheid en veerkracht, terwijl het gebrek aan adequate gezondheidszorg en rust voor chauffeurs wordt belicht.

She is amazing, she is street-wise and so sweet. I love her, she’s so brave and wicked and clever.

— Chantal Perrin, executive producer, Interview with The Hollywood Reporter

Documentaire weegt exportwinsten af tegen ecologische schade

Mongolië's overgang naar een markteconomie na de Koude Oorlog opende de Gobi-mijnen voor grootschalige winning. Kolen blijven het belangrijkste exportproduct van het land en genereren inkomsten, maar eisen een zware tol van werknemers en landschappen. Choijoovanchig merkt op dat elk menselijk verhaal universeel gewicht draagt en benadert het materiaal als een menselijk verhaal in plaats van strikt lokaal of mondiaal.

Perrin benadrukte het bredere patroon van milieuschade dat ze wereldwijd ziet. De film volgt ook hoe droogtes en natuurrampen plattelandsherders en nomaden de mijnbouw in drijven, waardoor traditionele leefwijzen eroderen terwijl mensen naar steden en truckroutes verhuizen.

Because coal is the main export commodity of Mongolia, it brings healthy export income to the country. But it also comes at a cost.

— Khoroldorj Choijoovanchig, director, Interview with The Hollywood Reporter

Regisseur hoopt dat film betere omstandigheden voor werknemers oplevert

Choijoovanchig hoopt dat de documentaire beleidsmakers bereikt en verbeteringen in de werkomstandigheden voor de chauffeurs stimuleert. Hij plaatst Mongolië als een mineraalrijk democratie tussen de grotere buren Rusland en China, waarbij de truckkonvooien dienen als metafoor voor de economische banden en ontwikkelingsuitdagingen van het land sinds de jaren negentig.