Collider rangschikt de meest overschatte films van 'Jeanne Dielman' tot 'The Leopard'

Meningsvolle lijst belicht geprezen klassiekers die voor sommige kijkers tekortschieten ondanks hun reputatie.

Of een film als overschat geldt, hangt vaak af van persoonlijke smaak die botst met wijdverbreide lof. Sommige kijkers voelen simpelweg geen connectie met films die anderen vieren, wat leidt tot verwarring over hun blijvende aantrekkingskracht. Een nieuwe ranglijst van Collider vat dit sentiment samen door tien geprezen titels uit te lichten die de site ondermaats vindt.

The Leopard rekt zijn grandeur uit tot verveling

Op nummer tien staat The Leopard, een epische film uit 1963 die wordt geprezen om zijn visuele pracht, maar hier wordt bekritiseerd omdat hij meer dan drie uur sleept. De film toont de langzame teloorgang van een manier van leven, maar het bedachtzame tempo zorgt ervoor dat velen het gevoel hebben dat de duur niet opweegt tegen de emotionele beloning. Technische prestaties springen in het oog, al lokt een gevechtsscène gelach uit vanwege de onhandigheid.

The Sound of Music blijft te lang hangen met herhalende songs

De musical uit 1965 The Sound of Music belandt op de negende plaats. Hoewel de vroege songs nog steeds memorabel zijn, sleept het tweede deel zonder vergelijkbare hoogtepunten. De lengte van de productie weerspiegelt een trend in de cinema van de jaren vijftig en zestig die probeerde te concurreren met televisie door middel van langere looptijden, met als resultaat een verhaal dat eindeloos aanvoelt.

Shutter Island leunt te zwaar op zijn twist

Martin Scorsese's thriller uit 2010 Shutter Island staat op de achtste plaats. De regisseur krijgt credits voor sterke psychologische elementen en een impactvolle onthulling, maar de lengte van tweeënhalf uur maakt de reis saai. De ranglijst merkt op dat populariteit die vooral aan twists te danken is, zelden zo'n lang uitgesponnen tempo rechtvaardigt.

Ali: Fear Eats the Soul mist diepgang voorbij het uitgangspunt

Nummer zeven is voor het drama uit 1974 Ali: Fear Eats the Soul. Ondanks sterke gemiddelde scores op platforms als Letterboxd komt de film bij sommigen over als alledaags in plaats van diepgaand. De realistische romance en opzettelijke ongemakkelijkheid slagen er niet in een gevoel van leegte te overwinnen bij critici van de lof.

Paris, Texas beweegt te langzaam voor zijn lengte

Wim Wenders' road drama uit 1984 Paris, Texas staat op de zesde plaats. Indrukwekkende beelden en een zeldzame hoofdrol voor Harry Dean Stanton bieden hoogtepunten, maar de looptijd van 145 minuten versterkt de bedachtzame traagheid. Andere werken van Wenders krijgen de voorkeur vanwege meer betrokkenheid.

La Haine voelt als een te literaire studentenfilm

De Franse film uit 1995 La Haine neemt de vijfde plek in. De poging om jeugdige energie en sociale kwesties vast te leggen oogst bewondering om de ambitie, maar de uitvoering komt over als pretentieus en onvolwassen. De ranglijst suggereert dat de aantrekkingskracht vooral bij filmstudenten ligt.

Satantango sleept kijkers door zeven uur wanhoop

Op nummer vier verdient de Hongaarse epos uit 1994 Satantango kritiek vanwege de extreme lengte en de meedogenloze somberheid. Hoewel het slaagt in het oproepen van hopeloosheid, stelt de ranglijst de waarde van een film die zoveel uithoudingsvermogen vereist ter discussie en suggereert dat kijkers hun tijd beter kunnen besteden aan meerdere kortere werken.

The Sting levert degelijk entertainment zonder blijvende impact

Het verhaal over oplichters uit 1973 The Sting staat op de derde plaats. De chemie tussen Paul Newman en Robert Redford en de mix van misdaad en comedy verdienen respect, maar de film voelt klein aan vergeleken met zijn zeven Oscar-overwinningen. Herhalende muziek en een gebrek aan urgentie dragen bij aan het label overschat.

Love Streams begraaft kijkers in Cassavetes' eigenaardigheden

John Cassavetes' drama uit 1984 Love Streams staat op de tweede plaats. Dysfunctionele personages en geïmproviseerde dialogen definiëren de stijl, maar de aanpak laat sommige kijkers vervreemd achter. De regisseur erkende tijdens de productie al dat de film mogelijk ontoegankelijk zou zijn.

Jeanne Dielman staat bovenaan vanwege de bedachtzame herhaling

Bovenaan de ranglijst op nummer één staat de Belgische film uit 1975 Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles. De overwinning in de Sight and Sound-poll van 2022 vergrootte de zichtbaarheid en de kritische blik. De film toont repetitief dagelijks leven om zijn punt te maken, maar de lange duur maakt die herhaling een bron van frustratie in plaats van inzicht.

Tags bij dit artikel