Clint Eastwood levert high-octane vermaak in de over het hoofd geziene thriller The Gauntlet uit 1977

De regisseur-ster ondermijnt zijn stoere imago voor een wilde achtervolging van Vegas naar Phoenix boordevol explosieve actiescènes.

Clint Eastwood bouwde zijn legendarische status in de jaren zeventig op door regelmatig afstand te nemen van de stoïcijnse helden die zijn eerdere werk definieerden. In The Gauntlet ging hij volledig voor spektakel als zowel ster als regisseur en creëerde hij een snelle achtervolgingsfilm die nog steeds opvalt tussen zijn werk uit dat decennium.

Eastwood maakt van een uitgebluste agent een onwillige held

Het verhaal volgt rechercheur Ben Shockley, een gedesillusioneerde en zwaar drinkende politieman die een ogenschijnlijk eenvoudige transportopdracht krijgt. Hij moet getuige Augustina Mally van Las Vegas naar Phoenix brengen voor een proces. Shockley beschouwt de opdracht aanvankelijk als routine, tot hij Mally ontmoet, gespeeld door Sondra Locke, en ontdekt dat zij gevaarlijke kennis bezit over georganiseerde misdaadfiguren en zijn eigen superieuren.

Het stel beseft al snel dat ze in de val zijn gelokt. Wat begint als een routineklus mondt uit in een meedogenloze reeks aanvallen van alle kanten. Shockley en Mally moeten zich een weg door de woestijn vechten terwijl ze moordenaars, corrupte ambtenaren en hagelbuien van kogels ontwijken.

Explosieve scènes kenmerken de woestijnodyssee

De film levert de ene uitgewerkte actiescène na de andere. Het duo ontwijkt sluipschuttersvuur vanuit een achtervolgende helikopter terwijl ze op een gestolen motor racen. Ze botsen met vijandige motorrijders aan boord van een rijdende trein. In de climax kapen ze een gepantserde bus en ploegen ze door een gang van zwaar bewapende schutters die over onbeperkt munitie lijken te beschikken.

Deze over-the-top momenten geven prioriteit aan kinetische energie boven realisme. Eastwood ensceneert het geweld met duidelijke plezier, waardoor zijn personage stoer kan praten en dat vervolgens kan waarmaken zonder de morele complexiteit uit zijn eerdere Dirty Harry-films.

Commercieel succes overstijgt gemengde kritische ontvangst

The Gauntlet verscheen in 1977 met een budget van 5,5 miljoen dollar en bracht 35,4 miljoen dollar op aan de kassa. Recensenten uit die tijd wezen op de dunne plot, maar prezen de pure kracht van de actiescènes. Roger Ebert gaf het drie van de vier sterren en noemde het klassieke Clint Eastwood: snel, furieus en grappig. Vincent Canby van The New York Times merkte op dat de scènes zo fel waren geënsceneerd dat kijkers er niet omheen konden te letten.

Moderne kijkers herontdekken de kinetische energie van de film

Vandaag de dag staat de film lager op populariteitslijsten van Eastwoods werk, maar fans laten nog steeds enthousiaste reacties achter. Kijkers benadrukken het meedogenloze tempo en beschrijven het als een kinetische komedie die de wetshandhaving op de hak neemt en Lockes sterke aanwezigheid laat zien. De film herinnert eraan dat Eastwood puur entertainment kon omarmen wanneer het materiaal daarom vroeg.