Jim Carrey ging 1994 in met groeiende bekendheid op televisie dankzij In Living Color, maar het was zijn hoofdrol in The Mask die hem tot volle filmster maakte. Regisseur Chuck Russell herkende dat potentieel al vroeg nadat hij Carrey live had zien optreden, een moment dat hem overtuigde dat de acteur een grote film kon dragen.
Tijdens een interview rond de 30e verjaardag van Eraser voor Collider's Rewind-serie herinnerde Russell zich Carrey op het podium te hebben gezien. De liveshow toonde fysieke comedyvaardigheden die zijn televisieoptredens overtroffen. Russell besprak de ervaring later met Carrey op de set van The Mask.
Ja. Dus ik ben in The Comedy Store en ik besefte dat wat hij deed in In Living Color, [dat] ik ook had gezien, hij ook live kon. Ik praatte er met hem over terwijl we The Mask aan het filmen waren, en hij zei: ‘Als ik het me kan voorstellen, Chuck, kan ik het ook fysiek doen. Het is wild.’ Hij is een Charlie Chaplin. Ik wist: ‘Deze man is een comedygenie,’ letterlijk. Ik zette alles op Jim Carrey als grote filmster, en New Line ging er uiteindelijk mee akkoord.
Russell vergeleek Carrey met Charlie Chaplin en noemde hem een comedygenie. Hij zette veel vertrouwen in het vermogen van de acteur om een grote ster te worden en wist uiteindelijk de executives van New Line te overtuigen.
De productie betekende ook het filmdebuut van Cameron Diaz, die geen enkele acteervaardigheid had. Russell noemde haar een andere belangrijke ontdekking en merkte op dat de studio extra risico nam door zowel Carrey als Diaz in de hoofdrollen te plaatsen.
De studio keurde ook Russell's visie goed om de toon te verleggen van het oorspronkelijke horrorconcept naar een komedie rond de twee nieuwkomers. De film leverde iets op wat het publiek nog niet eerder had gezien.
Het verhaal draait om een zachtaardige man die misdaden begaat terwijl hij een mysterieus masker draagt en zich er de volgende dag niets van herinnert. Russell stuurde het project richting brede humor in plaats van griezelen, mede door persoonlijke omstandigheden.
Ik wilde een letterlijk vrolijke film maken. Ik had mijn vader niet lang daarvoor verloren toen ik The Mask mocht maken, en ik zei gewoon: ‘Ik ga het leuk hebben, en ik ga ervoor zorgen dat het publiek het leuk heeft. Laten we deze film met Jim Carrey maken.’