Chuck Lorre gaat op tournee om zijn nieuwe memoir Sitcom te promoten, een openhartige blik op zijn weg van aspirant-muzikant naar een van de succesvolste comedy-makers op televisie.
De Long Island-native hielp mee aan het lanceren van blijvende hits als The Big Bang Theory, Two and a Half Men, Young Sheldon, Mom en Dharma & Greg. Zijn boek bevat de beroemde vanity cards die zijn series afsluiten, samen met geannoteerde scripts van belangrijke producties.
Lorre beschrijft hoe het moordende tempo van multi-camera-sitcoms het format inherent schrijver-gedreven maakte. Tegelijkertijd laat hij zien hoe plotselinge roem getalenteerde acteurs soms veranderde in lastige persoonlijkheden die producties bemoeilijkten.
Je hebt helemaal gelijk dat het per definitie een schrijver-gedreven medium is. Vroeger maakte je 24, 25 afleveringen in negen maanden.
Lorre merkt op dat sommige acteurs roem met gratie aankonden, terwijl anderen narcistisch werden. Hij wijt veel van de frictie aan de valse belofte dat roem en rijkdom diepe persoonlijke problemen oplossen.
Als iemand ellendig, boos, bang en paranoïde is en vervolgens extreem succesvol wordt, schatrijk en wereldberoemd … dan wordt het een wereldberoemd, extreem succesvol, ellendig, boos en bang mens.
De memoir blikt terug op de turbulente laatste seizoenen met Charlie Sheen, inclusief publieke aanvallen en productiechaos. Lorre vertelt hoe hij in ontkenning verkeerde terwijl de situatie verslechterde, voordat de serie succesvol verderging met Ashton Kutcher.
Er werkten ongeveer 150 mensen aan die serie, en door door te gaan hielden we iedereen vier jaar langer aan het werk.
Lorre uit diepe dankbaarheid voor zijn carrière ondanks de uitdagingen. Hij wijst op de scherpe daling van wekelijkse sitcoms vergeleken met eerdere decennia en zegt dat hij nu liever drama’s kijkt thuis.
De twaalfjarige run van The Big Bang Theory springt eruit als een vreugdevol hoogtepunt, waarbij de meeste castleden de wereldwijde roem met gratie en professionaliteit aankonden.