Peter Jacksons veelgeprezen Lord of the Rings-trilogie bracht J.R.R. Tolkiens high-fantasy-epos met grote ambitie en visueel spektakel naar een wereldwijd publiek. De films blijven decennia later culturele iconen. Toch bekeek de inmiddels overleden Christopher Tolkien, die als belangrijkste hoeder van de literaire nalatenschap van zijn vader fungeerde, de verfilmingen veel kritischer.
In een interview uit 2012 met de Franse krant Le Monde hield Christopher Tolkien zich niet in. Hij beschuldigde de films ervan het verhaal te hebben omgevormd tot een actiefilm voor kijkers van 15 tot 25 jaar. Ook betreurde hij de commercialisering die volgens hem de diepere esthetische en filosofische lading van de originele romans had weggenomen.
Tolkien is een monster geworden, verslonden door zijn eigen populariteit en opgenomen in de absurditeit van onze tijd. De kloof tussen de schoonheid en ernst van het werk en wat het is geworden, heeft me overweldigd. De commercialisering heeft de esthetische en filosofische impact van de schepping tot niets teruggebracht. Er is voor mij maar één oplossing: mijn hoofd afwenden.
Christopher Tolkien redigeerde 24 delen van het werk van zijn vader, waaronder The Silmarillion en The History of Middle-earth. Hij leverde kaarten en deed uitgebreid onderzoek om de context van de fictieve wereld te bewaren. Deze diepe betrokkenheid maakte de verschuiving van de publieke aandacht naar de films extra schokkend voor hem.
Amazons streamingreeks The Rings of Power volgde een eigen aanpak binnen het Tolkien-universum. Berichten wezen erop dat gesprekken over mogelijke betrokkenheid van Peter Jackson zonder verdere samenwerking eindigden. Juridische complicaties rond de adaptatierechten en gerapporteerde voorkeuren van de Tolkien Estate droegen bij aan die uitkomst.
Simon Tolkien, Christopher Tolkiens zoon en adviseur van The Rings of Power, uitte in een interview uit 2001 met The Telegraph een positiever standpunt over Jacksons werk. Hij merkte op dat hij had gepleit voor een gunstiger houding tegenover de films, maar dat zijn vader dat standpunt overruled had.
De trilogie heeft onmiskenbaar de interesse in Tolkiens wereld bij nieuwe generaties vergroot. Hoewel sommige puristen zorgen delen over artistieke vrijheden die voor cinematografisch effect zijn genomen, blijven de boeken de definitieve, rijk gedetailleerde bron. Zowel de literaire originelen als de filmadaptaties hebben hun publiek gevonden.