Christopher Nolans obscure korte film Tarantella uit 1989 onthult zijn rauwe surrealistische wortels

Het allereerste experiment van de Oscarwinnende regisseur, gemaakt met een schijntje samen met vrienden en familie, voorspelt zijn kenmerkende stijl decennia voor The Odyssey

Lang voordat Christopher Nolan een van de best betaalde regisseurs in de filmwereld werd, oefende hij zijn vak met kleine crews en bijna geen geld in het Verenigd Koninkrijk. Zijn nieuwste project, een bewerking van The Odyssey, komt met enorme studio-ondersteuning en wereldwijde verwachtingen. Toch maakten zijn allereerste stappen deel uit van een korte film uit 1989 genaamd Tarantella die meer aanvoelt als een koortsdroom dan als een visitekaartje.

Christopher Nolans Tarantella is een puur surrealistisch experiment

Samen met Roko Belic geregisseerd, blijft Tarantella vandaag de dag bijna onmogelijk om in fatsoenlijke kwaliteit te bekijken. De film duikt af en toe op in fanfora om daarna weer te verdwijnen door rechtenkwesties. De korte film heeft Nolan in zijn enige acteerrrol en toont ook zijn broer Jonathan Nolan. De een verschijnt in het zwart, de ander in het wit, beiden gekweld door visioenen van spinnen en demonen zonder een verhaallijn die de beelden verbindt.

Op 16mm kleurenfilm zonder dialoog opgenomen, put het stuk duidelijke inspiratie uit de vroege verkenningen van het onderbewuste door David Lynch. Waar Lynch die instincten verfijnde tot Eraserhead, blijft Nolans versie ruw en ongepolijst. Het geeft prioriteit aan gefragmenteerde beelden boven verhaal en biedt een direct venster op een jonge filmmaker die test hoe ver beelden alleen een publiek kunnen meenemen.

Vroege kenmerken van Nolan komen naar voren in de gefragmenteerde stijl van Tarantella

Zelfs in deze amateuristische poging verschijnen al enkele eigenschappen die Nolans latere films zouden definiëren. Tijd en werkelijkheid buigen zonder uitleg. De montage springt tussen losse shots. Personages lijken gevangen in hun eigen geest. De tastbare, praktische kwaliteit van de surrealistische beelden weerspiegelt ook zijn levenslange voorkeur voor praktische effecten boven digitale trucs.

Een element dat nooit meer in zijn carrière terugkeerde, is Nolans eigen verschijning op het scherm. Na deze korte film ging hij resoluut achter de camera staan en bleef daar, waarbij hij vertrouwde op acteurs als Christian Bale en Matt Damon om zijn verhalen te dragen. De rauwe kwetsbaarheid die hier te zien is, contrasteert sterk met de precieze, berekenende toon van zijn volwassen thrillers en epics.

Tarantella hint naar Christopher Nolans onbenutte horrorpotentieel

Naast zijn waarde als historisch curiosum benadrukt de korte film Nolans vaardigheid om spanning op te bouwen met alleen stemming en suggestie. Van onheilspellende sequenties in zijn Batman-films tot de nucleaire dreiging in Oppenheimer heeft hij herhaaldelijk bewezen dat hij kijkers kan ontnuchteren met minimale middelen. Tarantella destilleert dat talent tot zijn meest basale vorm.

Net als veel debuutwerken van grote regisseurs dient de film niet als een direct blauwdruk voor latere meesterwerken. In plaats daarvan vangt het een jonge kunstenaar die zijn creatieve grenzen oprekt met een klein budget. Nolan bouwde zijn reputatie op strak gecontroleerde mysteries en grootschalige producties. Deze vroege poging toont hem op zijn losste en meest instinctieve, en onthult een kant van de filmmaker die zeldzaam blijft in zijn voltooide films.

Tags bij dit artikel