Christopher Nolan heeft een reputatie opgebouwd met nuchtere verhalen en praktische effecten, met als recent hoogtepunt een nucleaire explosie zonder cgi in Oppenheimer. Die reputatie maakte zijn beslissing om The Odyssey te regisseren in eerste instantie verrassend, gezien de goden en monsters in het verhaal.
Nolan bleef trouw aan zijn methode. De film levert indrukwekkend spektakel met inventieve technieken. Een enorme pop bracht de cycloop Polyphemus tot leven. Jetski’s hielpen een draaikolk te creëren die later met digitale middelen werd omgevormd tot het zeemonster Charybdis. Het resultaat voelt zowel vertrouwd als typisch Nolan.
De marketing van The Odyssey draait om de versie van het Paard van Troje. Anders dan traditionele afbeeldingen op wielen of stilstaand, rijst dit paard dramatisch omhoog. Die houding maakt het veel moeilijker om te bouwen en te verplaatsen, maar levert wel een krachtig visueel effect op.
Nolan draagt het concept al ongeveer twintig jaar mee. In een interview met The Independent legde hij uit dat het beeld van het paard dat in het zand zinkt, begin jaren 2000 ontstond toen hij ideeën ontwikkelde voor Troy.
Troy ging uiteindelijk naar een andere regisseur. Scenarist David S. Goyer beschreef Batman Begins later als een troostprijs voor Nolan nadat hij de opdracht voor Troy niet kreeg.
Het pad dat niet werd gekozen, laat zien hoe anders Nolans loopbaan had kunnen verlopen. De Batman-films stelden hem in staat om van een precieze, klinische stijl te groeien naar rijkere beelden. The Dark Knight markeerde zijn eerste grote gebruik van imax-camera’s, een formaat dat later bepalend werd voor projecten als Oppenheimer.
Het steigerende Paard van Troje, vol acteurs en ontworpen voor ongemak, weerspiegelt het veeleisende maar lonende karakter van Nolans werk. De onhandige constructie levert een onvergetelijk cinematografisch moment op, net als de ambitieuze producties die zijn carrière hebben bepaald.