Het feestseizoen brengt tal van films die feestvreugde met duistere tonen proberen te mengen, maar slechts weinigen slagen erin comedy en horror in evenwicht te brengen. Christmas at the Kringles voegt zich bij dat korte lijstje van mislukkingen door in beide genres tekort te schieten. Het resultaat is een cynische kijk op kersttradities met grappen die zelden landen.
Ron Livingston speelt Mark Severson, een gedreven beurshandelaar die met zijn vrouw Julie, gespeeld door Rachel Bilson, en hun zoon Bobby naar een rustige stad verhuist in de hoop hun huwelijk te redden. Het gezin arriveert net voor kerst en komt al snel de familie Kringle tegen, die de feestdagen als een levensstijl het hele jaar door behandelt. Thomas Lennon speelt Nick Kringle, wiens uitnodiging voor het kerstavonddiner aanvankelijk onschuldig lijkt maar al snel diepere problemen onthult.
Na het feestelijke diner keert Mark terug naar zijn veeleisende werkroutine, tot teleurstelling van Julie. Wanneer de Kringles een nieuwe uitnodiging sturen, zetten waarschuwingen van een buurman Mark en zijn vriend Daryl aan tot onderzoek. Wat volgt, draait om een winkelkerstman en een wanhopige poging het gezin te beschermen tegen wat gevaarlijke individuen lijken te zijn die zich achter de kerstvreugde verschuilen.
Regisseur Kevin Lewis put uit vertrouwde technieken van meer ervaren filmmakers, maar de film voelt afgeleid en vlak aan. Scenarist Zack Imbrogno bouwt het verhaal op uit fragmenten van sterkere films, waardoor improvisatietalenten als Lennon en Rob Riggle weinig ruimte krijgen om te schitteren. Vroege scènes haasten zich door de opzet voordat ze overgaan in een ongelijkmatige achtervolgings- en belegeringssequentie.
Livingston portretteert Mark als een bittere workaholic wiens late heldenpogingen niet overtuigen. Bilson geeft Julie meer diepgang, al blijven de motieven van haar personage onderontwikkeld. Bijrollen van onder meer Arden Myrin, Donald Faison en Riggle leveren momenten van energie op, maar de prestaties missen de vonk om het materiaal te tillen.
De film werpt vragen op over de motieven en achtergrond van de Kringles die onbevredigende antwoorden krijgen. Snelle montage en geleende stilistische effecten maskeren het gebrek aan echte spanning of humor niet. Uiteindelijk biedt de film weinig van de seizoenswarmte of komische scherpte die het belooft en laat het publiek met een lege ervaring achter.
Christmas at the Kringles is like a gift-wrapped box with nothing inside.