Cédric Kahn brengt jeugddrama 'A Place to Heal' naar Venetië-competitie

Franse filmmaker put uit maanden in psychiatrische afdeling om tieners met emotionele stoornissen en herstel te portretteren.

Cédric Kahn brengt zijn ervaring als scenarioschrijver, regisseur en acteur naar de Venetië-competitie met A Place to Heal, een drama rond tieners die intramurale zorg krijgen voor emotionele stoornissen.

Kahn, bekend van intense thrillers als Red Lights en Roberto Succo, regisseerde ook het rechtszaaldrama The Goldman Case. Zijn nieuwe film put uit tijd doorgebracht in een echte psychiatrische instelling en schreef het scenario samen met Kahina Le Querrec.

Film vangt dagelijks leven in adolescentenpsychiatrie

Het verhaal speelt zich af op de 15/18-afdeling van een openbaar ziekenhuis, de bijnaam voor de unit die patiënten van 15 tot 18 jaar behandelt. Kahn is op het scherm te zien als Étienne, de hoofdpsychiater van de afdeling die strenge liefde combineert met professionele zorg.

Drie jonge acteurs dragen het centrale verhaal. Malou Khebizi speelt Lucia, een terugkerende patiënt met een geschiedenis van woedeproblemen en middelengebruik. Zoé Monpart vertolkt de introverte Éloïse, terwijl Kenji Peyran Enzo speelt, een nieuwkomer die onder valse voorwendselen arriveert.

Sterke prestaties belichten emotionele realiteit van herstel

De film blinkt uit wanneer hij zich richt op groepstherapiesessies en de kleine routines die het leven op de afdeling bepalen. Een aangrijpende subplot volgt Marvin, gespeeld door Daoud Gary, terwijl hij hallucinaties onder ogen ziet en begint te stabiliseren.

Kahn mengt professionele en beginnende acteurs, waardoor scènes ontstaan die gestructureerd drama combineren met momenten die aanvoelen als geïmproviseerde therapie-oefeningen. De aanpak levert authentieke blikken op depressie, bipolaire stoornis en andere aandoeningen.

Verhaal verliest focus in latere delen

De losse, kroniekachtige structuur werkt het best in de vroege delen die de regels en relaties op de afdeling introduceren. Latere ontwikkelingen introduceren een liefdesdriehoek en een ontsnappingssequentie die minder verankerd aanvoelen in de setting.

Critici merken op dat de film soms moeite heeft om zijn observerende stijl in evenwicht te brengen met plotvereisten. Een slotakte met brandstichting en een achtervolging ondermijnt de geloofwaardigheid vergeleken met de rustiger eerdere scènes.

Regisseur toont compassie voor patiënten en personeel

Ondanks narratieve zwaktes toont het project duidelijke respect voor de echte medische professionals en jongeren die met serieuze psychologische uitdagingen kampen. Kahn benadrukt de banden die binnen de instelling ontstaan.

De film suggereert uiteindelijk dat ook mensen met diepe emotionele moeilijkheden ruimte verdienen voor gewone dromen en relaties.

Tags bij dit artikel