De Casio Loopy, een kortstondige Japanse console uit 1995 die gericht was op vrouwelijke gamers met zijn kenmerkende lila behuizing en stickeraanprinter, heeft zich aangesloten bij de lange lijst van onwaarschijnlijke machines die DOOM draaien.
Ontwikkelaar Throaty Mumbo voltooide de port met de open-source Floopy Drive-flashcart en leverde speelbare resultaten die geïnspireerd zijn op de SNES-versie van het spel.
Throaty Mumbo bouwde en testte de port eerst op een emulator voordat hij hem naar echte Loopy-hardware overzette. De eerste uitvoeringen waren traag en misten goede MIDI-ondersteuning. Twee extra dagen verfijning losten de prestatieproblemen op en herstelden de functionele audio.
Zowel het spel als de console ondersteunen MIDI, maar de Loopy verwacht een ander soundfont dan de Roland SC-55-set die Doom gebruikt. De ontwikkelaar paste de instrumenttoewijzingen handmatig aan om de timing en balans van drums en andere lagen te herstellen.
Verder hardwarewerk voegde PCM-geluidseffecten toe via een Raspberry Pi RP2040-bord in combinatie met een PCM5102 digitaal-naar-analoogomzetter die op de cartridgepinnen is aangesloten. De aanpassing maakt gelijktijdige MIDI-muziek en gesamplede effecten mogelijk zonder conflicten.
De graphics ogen blokkeriger dan op de originele MS-DOS-hardware, maar blijven vergelijkbaar met de SNES-port. De Loopy bereikt dit zonder speciale coprocessor zoals de Super FX-chip in bepaalde Nintendo-cartridges.
Throaty Mumbo maakte ook een aangepast cartridge-etiket dat past bij de pastelkleurige uitstraling van de console. Als laatste detail produceerde de ingebouwde stickeraanprinter een speelse screenshot van het spel die aan een scrapbook werd toegevoegd naast meer traditionele afbeeldingen.
De geslaagde port benadrukt de groeiende belangstelling in de community voor het draaien van klassieke titels op obscure hardware uit de jaren negentig. De Casio Loopy staat nu naast andere onconventionele platforms die via toegewijde fan-inspanningen een officiële Doom-versie hebben gekregen.