Casey Affleck stapelt verhalen uit verschillende tijdperken in Venetië-première 'Company'

De tweede film van de regisseur verbergt een vampiertwist achter trage vertelstructuur en geneste historische verhalen.

Company bouwt zijn verhaal op door herhaalde cycli van een vreemdeling die bij een huis arriveert tijdens slecht weer en een verhaal aanbiedt in ruil voor onderdak. De aanpak levert steeds minder op na meer dan een uur voordat het centrale uitgangspunt wordt onthuld.

Geneste verhalen bouwen geen spanning op voor de twist

Regisseur en co-auteur Casey Affleck volgt zijn debuut uit 2019 met een minder overtuigende poging waarbij hij ditmaal achter de camera blijft. Hij cast zijn tienerzoon Atticus Affleck in de hoofdrol in de primaire tijdlijn van de film. De structuur herhaalt een patroon van mysterieuze bezoekers die huishoudens betoveren in drie historische periodes zonder sterke voortgang te creëren.

De film opent in 1975 met Evelyn, gespeeld door Emily Alyn Lind, die tijdens een storm onderdak zoekt op een voorstedelijk kerstfeest. Ze begint een eerder verhaal te vertellen dat zich afspeelt in 1953 en draait om een oudere weduwnaar, gespeeld door Nick Nolte. Dat verhaal leidt op zijn beurt naar de centrale vertelling uit 1903 over een boerenpaar dat een jonge zwerver opneemt.

Historische settings maskeren het genre tot laat

Het gedeelte uit 1903 draait om Rebecca en Emmett, een echtpaar uit Colorado dat Caleb bewusteloos in de sneeuw aantreft. Caleb, gespeeld door Atticus Affleck, blijft als knecht terwijl er verdenkingen rijzen rond lokale moorden. Bijrollen waaronder Ben Mendelsohn zorgen voor scherpere momenten tijdens cruciale confrontaties.

In alle drie de tijdperken verschijnt een strenge, monochroom geklede vreemdeling in een onwetend huis. Het patroon onthult uiteindelijk dat het project een historische vampierfilm is die het genre gebruikt om gemeenschap en vriendelijkheid te onderzoeken. De lore wijkt af van standaard vampiermythen door genade te koppelen aan wederkerige behandeling.

Visuele stijl en ensemble leveren wisselende resultaten op

De productie huurde acht cameramannen in maar behoudt een consistente aardse toon over de tijdlijnen heen. Affleck toont vaardigheid in het creëren van een sobere, treurige sfeer, hoewel de uitvoering langdradig aanvoelt en humor mist. De jongere Affleck brengt een stille, oordelende aanwezigheid die het primaire gevoel van gevaar in de film levert.

Het scenario, mede geschreven met Ron Hansen, put uit dezelfde literaire gevoeligheid als eerdere samenwerkingen maar slaagt er niet in de ontknoping te laten landen na een lange opbouw. De ontvangst op het Venetië-competitiepremière was lauw, wat de distributiekansen voor de ongebruikelijke genrehybride kan bemoeilijken.

Tags bij dit artikel