Carly Rae Jepsen bereikt een comfortabele plek in haar carrière met de release van haar nieuwe dubbele album Day and Night. Het project weerspiegelt het evenwicht waar ze sinds haar doorbraak bijna vijftien jaar geleden naar heeft gezocht.
Op veertigjarige leeftijd en enkele maanden na de geboorte van haar eerste kind beschrijft de zangeres haar huidige positie als ideaal. Ze kan een normaal ritme aanhouden met tijd voor haar gezin en dagelijkse dingen als boodschappen doen, terwijl ze toch kan toeren met muziek die ze liefheeft voor een waarderend publiek.
Where I've landed now in my career is the sweet spot.
De hit Call Me Maybe uit 2012 wierp Jepsen op zesentwintigjarige leeftijd in de internationale schijnwerpers. Het nummer kreeg twee Grammy-nominaties en bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100. In plaats van een identieke hit na te jagen, volgde ze haar innerlijke stem die haar aanspoorde trouw te blijven aan haar oorspronkelijke artistieke motivaties.
De nieuwe release is verdeeld in twee thematische helften. Day bevat zonnige psychedelische popnummers, terwijl Night neigt naar synthgedreven electropop. De structuur ontstond vanzelf tijdens de sessies met haar vaste medewerker Tavish Crowe, die het contrasterende materiaal omvormde tot één samenhangend project.
Jepsen groeide op met het wisselen tussen twee zeer verschillende huishoudens om de twee dagen na de scheiding van haar ouders. Haar moeder had een vrijgevochten, hippie-achtige stijl, terwijl haar vader een contrasterende benadering had. Die ervaring vormde haar gevoel voor balans en vond zijn weg naar het concept van het album.
Ze is haar hele carrière bij Interscope gebleven en hecht waarde aan de band met haar A&R-team. Veranderingen in het management brachten meer vrijheid, waardoor ze minder mainstream richtingen kon verkennen. Jepsen koestert geen negatieve gevoelens jegens voormalig manager Scooter Braun en benadrukt dat ze simpelweg een andere weg wilde inslaan.
De uitgave van het album toont het vertrouwen van het label in haar visie. Onder de medewerkers bevinden zich toneelschrijver Jeremy O. Harris, die een video regisseerde voor de single Don't Leave Me on the Dance Floor, en producer Cole M.G.N., die tijdens het creatieve proces haar echtgenoot werd.
Jepsen werd verliefd op Cole M.G.N. tijdens het maken van het album en raakte later zwanger van hun zoon Ilya. Ze ziet het project als een tijdcapsule van deze vreugdevolle periode, al benadrukt ze dat de muziek ook de nodige diepgang bevat naast puur geluk.
Ze voelt zich gelukkiger dan ooit en blijft creatieve grenzen verleggen, terwijl Call Me Maybe in liveshows op zijn plaats blijft in plaats van het middelpunt te vormen.