Acht jaar nadat Cate Blanchett en tientallen andere vrouwelijke filmmakers protesteerden op de trappen van het Palais, heeft het Cannes Film Festival de vertegenwoordiging van vrouwen in een groot deel van het programma vergroot. De hoofdcompetitie blijft echter achter, met slechts vijf films van vrouwelijke regisseurs dit jaar.
Festivalorganisatoren presenteerden cijfers waaruit blijkt dat vrouwen nu 34 procent van alle speelfilms in de officiële selectie regisseren, een stijging van acht procentpunten ten opzichte van 2025. Dit totaal omvat de competitie, Un Certain Regard, films buiten competitie, middernachtvoorstellingen, speciale vertoningen en Cannes Première.
De nevenprogramma’s laten een sterker evenwicht zien. Tien van de negentien titels in Un Certain Regard zijn van vrouwelijke regisseurs. De kortfilmcompetitie nadert pariteit met vier van de tien inzendingen van vrouwen, en speciale vertoningen bereiken 44 procent.
De prestigieuze competitie laat een ander beeld zien. Slechts vijf films werden geregisseerd door vrouwen, een daling ten opzichte van het record van zeven in 2025. Tijdens de persconferentie op 12 mei verdedigde festivaldirecteur Thierry Frémaux de selecties door de nadruk te leggen op kwaliteit in plaats van gender.
Films worden gekozen op hun kwaliteit, niet op het geslacht van hun regisseurs.
Leiders van belangenorganisaties stellen dat het knelpunt zich hoger in de keten bevindt. De grote filmscholen leiden nu meer vrouwen dan mannen af, maar de financiering voor onafhankelijke films gaat nog steeds overwegend naar projecten van mannelijke regisseurs. Kirsten Schaffer, CEO van Women in Film, vatte het patroon samen: wanneer grotere budgetten beschikbaar komen, vallen vrouwelijke regisseurs vaak af.
We kampen wereldwijd met een crisis in de financiering van onafhankelijke cinema, en die treft vrouwen en gemarginaliseerde groepen het eerst.
Daphne Schmon, oprichter van Breaking Through the Lens, startte haar non-profitorganisatie in hetzelfde jaar als de demonstratie van 2018. Haar organisatie richt zich op subsidies en mentoring juist in de financieringsfase, waar volgens haar de grootste verandering moet plaatsvinden.
Vergelijkingen met andere festivals maken het beeld bij Cannes scherper. Het Filmfestival van Berlijn plaatste negen films van vrouwelijke regisseurs in de competitie van 22 films. Sundance handhaaft al enkele jaren pariteit in de U.S. Dramatic Competition, waarbij 70 procent van de selectie 2026 door vrouwen is geregisseerd.
Faith Elizabeth van Yes She Cannes wijst erop dat de competitie het meeste prestige geniet omdat daar de Gouden Palm wordt toegekend. Zij vraagt zich af of de winst in minder zichtbare secties het kernprobleem alleen maar maskeert. De Casimacker voegt toe dat pariteit jaren geleden al was beloofd, maar dat de sector nog steeds geen bindende doelstellingen heeft om die te realiseren.
Schmon verwelkomt Cannes’ nadruk op artistieke verdienste, maar vindt dat programmamakers de lage aantallen ook rechtstreeks moeten aanpakken. Zij benadrukt dat doelen belangrijk zijn, ook al blijven quota omstreden.