Gedurfde beloften op het campagnetraject overtreffen vaak wat het Congres en het Witte Huis realistisch kunnen leveren. Donald Trump is niet de enige kandidaat die de geloofwaardigheid oprekt met dramatische waarschuwingen en verregaande toezeggingen.
Verschillende Democratische kandidaten, waaronder de Michigan-senaatskandidaat Abdul El-Sayed, pleiten voor een single-payer zorgstelsel en maatregelen om de invloed van geld in de politiek te verminderen. Vergelijkbare thema's duiken elders in de partij op. Toch zou elke wetgeving die deze doelen nastreeft stuiten op een Republikeinse minderheid die klaarstaat om te filibusteren en een drempel van zestig stemmen die na de midterms onveranderd blijft.
Oproepen om Immigration and Customs Enforcement op te heffen vestigen de aandacht op handhavingskwesties, maar ook binnen de Democratische gelederen bestaan verdeeldheden. De Texaanse senaatskandidaat James Talarico heeft een voorkeur uitgesproken voor hervorming boven volledige afschaffing, wat de uitdaging van consensusvorming onderstreept.
Voorstellen om de vennootschapsbelasting en belastingen voor hoge inkomens te verhogen lopen tegen dezelfde obstakels aan die eerdere pogingen om eerdere belastingverlagingen terug te draaien blokkeerden. Historische voorbeelden laten zien dat presidenten en hun bondgenoten in het Congres zelden kenmerkende fiscale maatregelen van hun eigen partij terugdraaien.
Peilingen wijzen erop dat de Democraten de controle over het Huis en mogelijk de Senaat kunnen winnen. Als reactie heeft de president zijn claims aangescherpt dat dergelijke uitkomsten ernstige economische schade en open grenzen zouden veroorzaken.
Als de Democraten winnen, krijg je een depressie zoals in 1929.
Aanvullende opmerkingen tijdens een bijeenkomst in Ohio beschreven Democratische meerderheden als waarschijnlijk verantwoordelijk voor biljoenen aan nieuwe belastingen, amnestie voor miljoenen mensen en een verzwakking van de grensbeveiliging. Deze karakteriseringen negeren de institutionele checks die ongeacht de verkiezingsuitslag blijven bestaan.
Zelfs nadat het nieuwe Congres in januari aantreedt, behoudt Donald Trump ruime uitvoerende instrumenten op het gebied van handel, buitenlands beleid en begrotingsbeslissingen. Eerder gebruik van tarieven en het herprogrammeren van middelen toont deze invloed. Elke maatregel die door de Democraten wordt gesteund, zal nog steeds de handtekening van de president of voldoende steun om een veto te overrulen vereisen, een hoge drempel die zelden is gehaald.
Een verschuiving in de controle over het Huis of de Senaat zou de eensgezinde Republikeinse steun voor de agenda van het Witte Huis beëindigen. Wetgevers van beide partijen zouden dan onderhandelen over uitgaven, toegang tot zorg en reguleringsprioriteiten. Ook de toezichthoudende bevoegdheden van commissies zouden toenemen, wat leidt tot meer controle op het handelen van de regering.
Dergelijke geleidelijke verschuivingen missen het drama van ingrijpende beleidswijzigingen, maar sluiten beter aan bij het constitutionele stelsel van checks and balances. Campagnes die de nadruk leggen op haalbare stappen in plaats van verregaande transformaties kunnen de teleurstelling van kiezers na de verkiezingsdag verminderen.