Tien jaar lang, van 1985 tot 1995, werden lezers in de Verenigde Staten elke ochtend begroet met de inventieve wereld van cartoonist Bill Watterson's Calvin and Hobbes. De strip draait om een levendige zesjarige jongen genaamd Calvin en zijn scherpzinnige knuffeltijger Hobbes. Samen beleven ze het dagelijks leven, kinderavonturen en doordachte reflecties over het bestaan. Centraal in elke aflevering staat de bijzondere band tussen de jongen en zijn metgezel.
Calvin and Hobbes onderscheidt zich door de naadloze mix van gevatte filosofie, sociale observaties en ecologische noten, terwijl de speelse geest van de personages behouden blijft. De serie blinkt uit in het omtoveren van alledaagse voorwerpen tot bronnen van verwondering en eert de jeugdige verbeelding vanuit een volwassen perspectief. Met meer dan 3000 gepubliceerde strips bestaan er talloze favorieten, maar deze tien springen eruit als uitstekende voorbeelden uit verschillende stijlen en periodes.
De aflevering van 21 januari 1991 waagt zich op donkerder terrein. Ze toont Calvins sneeuwpoppen in een sombere scène: een met een kanonschot in de buik, een andere in schijnbare doodsangst en een derde die hangt. Calvins ouders merken op dat de scène de aandacht trekt van passerende auto's. De strip test de grenzen van krantenstrips met zijn surrealistische, pikzwarte humor en ondermijnt de verwachtingen van winterpret.
Deze vroege strip uit 20 november 1985 toont hoe Calvins vader hem berispt om het lawaai, waarna Calvin de schuld op Hobbes schuift. Zodra de volwassene vertrekt, komt Hobbes tot leven en plaagt hij Calvin over de bekkens. Het is de eerste officiële naamgeving van de tijger en legt de dubbele aard van Hobbes vast als zowel speelgoed als levende vriend.
In de strip van 28 maart 1986 probeert Calvin verschillende zonnebrillen om er stijlvol uit te zien, maar zijn moeder keurt zijn keuzes af. Hobbes merkt op dat volwassenen geen smaak hebben. De tekeningen veranderen van kleur om Calvins perspectief weer te geven en benadrukken visueel vertellen en het simpele plezier van het passen van excentrieke brillen.
In de strip van 11 november 1990 trekt Calvin een reeks overdreven gezichten tijdens wat een fotomoment lijkt. Zijn ouders reageren met een berustend maar liefdevol "Dat is onze zoon!" Het moment toont hun blijvende genegenheid ondanks de streken.
De strip van 5 mei 1990 laat Calvin Calvinball uitvinden nadat hij met honkbal stopt. Het spel kent voortdurend veranderende regels en vereist een masker. Het belichaamt verzet tegen gestructureerde sporten en heeft echte aanpassingen geïnspireerd als symbool van vrolijke chaos.
De strip van 23 maart 1986 begint met Hobbes die vraagt waarom ze oorlog spelen in plaats van vrede. Calvin antwoordt dat er te weinig rolmodellen voor vrede zijn. Hun spel eindigt met Calvin die het een stomme bezigheid noemt en levert een eenvoudige maar diepe boodschap over conflict in de Koude Oorlog-periode.
Van 6 februari 1994 citeert Hobbes filosofen over deugd en geluk. Calvin probeert goede daden, maar geeft uiteindelijk toe aan de neiging een sneeuwbal te gooien. De clou stelt dat deugd betere prikkels nodig heeft en illustreert de spanning tussen plicht en ondeugendheid.
De laatste strip verscheen op 31 december 1995. Calvin en Hobbes staan in verse sneeuw en reflecteren op nieuwe beginpunten en mogelijkheden. Ze glijden weg met de woorden: "It's a magical world, Hobbes, ol' buddy. Let's go exploring." Het slot benadrukt voortdurend avontuur en verbeelding.
Verschenen op eerste kerstdag 1985 bekent Calvin dat hij een cadeau voor Hobbes is vergeten, waarna Hobbes een knuffel aanbiedt. De tedere uitwisseling benadrukt dat gezelschap zwaarder weegt dan materiële cadeaus in hun band.
De reeks uit maart 1987 volgt Calvin en Hobbes die een gewonde babywasbeer ontdekken. Ondanks de zorg van Calvins moeder sterft het dier. Calvin reflecteert dat de wasbeer weliswaar verdwenen is, maar in hem blijft voortleven en confronteert de sterfelijkheid met eerlijkheid en mededogen.
It's a magical world, Hobbes, ol' buddy. Let's go exploring.