Bruce Springsteen balanceert al jaren rock, folk en pop, terwijl hij trouw blijft aan zijn working-class roots. Zijn songs weerspiegelen vaak de worstelingen van gewone Amerikanen en combineren nostalgie met rauwe emotie op een manier die generaties overstijgt. Van al zijn geprezen albums springt er één uit door zijn sobere eenvoud en persoonlijke diepgang.
Na de release van The River in 1980, destijds zijn grootste commerciële succes, stapte Springsteen uit de schijnwerpers. Hij worstelde met plotselinge roem en rijkdom en voelde zich losgekoppeld van de arbeiderswereld die zijn eerdere werk had gevormd. Om weer contact te maken met zijn creatieve kern huurde hij een ranch in Colts Neck, New Jersey, en bracht hij in 1981 tijd alleen door.
Tijdens zijn afzondering verdiepte Springsteen zich in Amerikaanse literatuur, film en muziek. Hij vond bijzondere inspiratie in de korte verhalen van Flannery O’Connor. Haar vermogen om diepe menselijke waarheden te onthullen in alledaagse landelijke settings raakte hem en zette hem aan het nadenken over zijn eigen familie en jeugd.
Het zat altijd in de kern van elk van haar verhalen – de manier waarop ze dat gat openliet, dat gat dat in iedereen zit. Er was iets duisters – een spiritueel element – dat ik in haar verhalen voelde en dat me aanzette tot het verkennen van mijn eigen personages.
Hij bestudeerde ook films als The Grapes of Wrath en Badlands, samen met muziek van Woody Guthrie, Hank Williams en Bob Dylan. Deze invloeden hielpen hem songs te schrijven die het uitgestrekte, vaak sombere Amerikaanse landschap oproepen.
Veel nummers op Nebraska hebben fictieve vertellers die voortkomen uit Springsteens ervaringen en lectuur. “Highway Patrolman” volgt een agent genaamd Joe Roberts die worstelt met loyaliteit aan zijn getroebleerde broer. Het titelnummer is gebaseerd op de misdaden van Charles Starkweather en vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de dader na zijn arrestatie.
Springsteen nam tientallen songs op met een vier-sporen cassetterecorder in zijn slaapkamer. Hij was van plan ze later uit te breiden met the E Street Band, maar de intieme, lo-fi-kwaliteit voelde essentieel voor het materiaal. Tien van die demo’s werden het album Nebraska uit 1982.
Uit dezelfde creatieve periode kwamen ook songs die later op Born in the U.S.A. uit 1984 verschenen. Door de originele sobere versies uit te brengen, behield Springsteen een beklemmende sfeer die de thema’s van isolatie en morele ambiguïteit in de teksten weerspiegelt.