Better Call Saul overtreft Breaking Bad met 98 procent Rotten Tomatoes-score

De prequel verfijnt de formule van zijn voorganger met diepgaander karakterwerk en visuele precisie.

Weinig televisiedrama’s slagen erin de culturele impact van Breaking Bad te evenaren. Nog minder overtreffen die serie. Toch lukte Better Call Saul dat precies op één belangrijk punt: de uiteindelijke geaggregeerde critici-score op Rotten Tomatoes.

Better Call Saul maakt van een bijfiguur een tragische hoofdpersoon

Wat begon als een spin-off rond de flamboyante advocaat Saul Goodman onthulde gaandeweg de man achter de persona. Jimmy McGill begint als een goedbedoelende pro-Deoadvocaat die vecht tegen zijn eigen impulsen en familiegeschiedenis. In zes seizoenen volgt de serie elk compromis en elke morele shortcut die hem maken tot de criminele advocaat die het publiek al kende uit de originele serie.

De onvermijdelijkheid van die val onderscheidt de serie van zijn voorganger. Waar Breaking Bad een leraar volgde die bewust voor het kwaad koos, vraagt Better Call Saul zich af of de hoofdpersoon ooit een realistische kans had om de persoon te worden die hij wilde zijn. Giftige familiedynamiek, een gecompliceerde relatie met Kim Wexler en herhaalde pogingen tot verlossing geven het onvermijdelijke einde extra emotioneel gewicht.

De serie verfijnt de vertelwijze van Breaking Bad

De eerste seizoenen kregen kritiek vanwege hun bedachtzame tempo en de nadruk op juridische zaken en familieverhoudingen in plaats van kartelgeweld. Makers Vince Gilligan en Peter Gould vertrouwden erop dat het publiek eerst in de personages zou investeren. Relaties zoals die tussen Jimmy en Kim vormden de emotionele kern, terwijl figuren als Chuck McGill, Mike Ehrmantraut, Gus Fring, Nacho Varga en Lalo Salamanca een rijke ontwikkeling kregen die nooit aanvoelde als louter fanservice.

Veel verhaallijnen die in de eerste seizoenen werden uitgezet, betalen zich jaren later uit en belonen kijkers die geduldig bleven. Het resultaat is een serie waarin vrijwel elk element met elkaar verbonden is, waardoor de aanvankelijke klachten over het trage tempo bij herziening omslaan in waardering.

Visuele vakmanschap en ingetogen spel tillen het drama

Naast het schrijven onderscheidt de serie zich door zijn minutieuze regie. Lange takes leggen alledaagse momenten, zoals het zetten van koffie of het doornemen van documenten, vast met dezelfde zorg als grote confrontaties. Stilte draagt dramatische spanning in plaats van lege ruimte te zijn.

Bob Odenkirk levert een spel dat gebouwd is op micro-expressies die schuld, hoop en zelfbedrog overbrengen zonder expliciete uitleg. Rhea Seehorn matcht die intensiteit als Kim, wiens eigen verhaal even aangrijpend blijkt. De aanpak contrasteert met de explosievere stijl van de moeder-serie, maar bereikt een vergelijkbare dramatische kracht.

Critici-scores tonen twee verschillende wegen naar excellentie

De definitieve Rotten Tomatoes-tellingen komen uit op 98 procent voor Better Call Saul en 96 procent voor Breaking Bad. Deze cijfers verklaren niet dat de ene serie objectief beter is. Beide behoren tot de beste dramatische prestaties in de televisiegeschiedenis. Ze laten wel zien hoe het creatieve team de basis van de originele serie heeft gebruikt en in een andere richting heeft uitgebouwd, met meer nadruk op psychologische diepgang en emotionele nuance dan op voortdurende plotspanning.