Beth Dobbin beschrijft haar strijd tegen myalgische encefalomyelitis en het verlies van onafhankelijkheid na haar afscheid

De voormalige Schotse atlete en olympisch halvefinaliste in Tokio deelt in een interview met de BBC de verwoestende symptomen van de ziekte en haar diagnose na jaren van wedstrijden

De atlete Beth Dobbin heeft in een interview met de BBC openhartig verteld over het proces dat leidde tot haar aankondiging in april om te stoppen met atletiek. Op 31-jarige leeftijd besloot de olympisch halvefinaliste op de 200 meter in Tokio en bronzen medaillewinnares met het Schotse 4x400 estafetteteam op de Gemenebestspelen 2022 een einde te maken aan haar carrière vanwege een ziekte die haar een groot deel van haar zelfstandigheid heeft ontnomen.

De diagnose die haar leven veranderde

Dobbin heeft gedetailleerd verteld hoe ze vijf jaar geleden de eerste symptomen begon te merken. Na meerdere covid-besmettingen en een infectieuze mononucleose eind 2021 en begin 2022 ontstonden slaapproblemen, pijn in de klieren in de nek en oksels en extreme vermoeidheid die zelfs dagelijkse taken beïnvloedde.

Artsen van de Britse Atletiekfederatie voerden tests uit die geen duidelijke resultaten opleverden en schreven haar toestand toe aan aanhoudende mononucleose. Toch nam de Schotse deel aan het WK, de Gemenebestspelen en het EK, waar ze last had van keelpijn, nachtelijke ontwakingen, duizeligheid tijdens het hardlopen en in één geval gevoelloosheid in de benen bij de startblokken.

Een progressieve achteruitgang en de wachttijd op gespecialiseerde zorg

Na de EK verslechterde haar gezondheid drastisch. Ze had moeite om te blijven staan en bracht een groot deel van de dag in bed door. Na meerdere mislukte pogingen om het trainen te hervatten, raadpleegde ze verschillende specialisten tot ze de diagnose myalgische encefalomyelitis kreeg, ook bekend als chronisch vermoeidheidssyndroom.

De Schotse recordhoudster op de 200 meter wijst de term ‘chronische vermoeidheid’ af omdat die de ernst van de aandoening bagatelliseert. ‘Had het maar alleen vermoeidheid geweest, dat zou een makkie zijn geweest. Maar het is veel meer dan dat’, verklaarde ze.

Ik heb dingen gedaan die zo simpel zijn als naar de dokter gaan voor een bloedonderzoek en daarna maanden in bed gelegen. Het is verwoestend, ik kan het niet eens onder woorden brengen. Ik heb nog wel mijn familie, maar ik ben mijn onafhankelijkheid kwijt, mijn gezondheid, de mogelijkheid om te werken, de mogelijkheid om te sporten.

— Beth Dobbin, Interview met de BBC

Zichtbaarheid voor een onbegrepen ziekte

Dobbin besloot haar verhaal te vertellen om meer aandacht te vragen voor myalgische encefalomyelitis en andere patiënten te helpen. Ze wijst erop dat veel patiënten te maken krijgen met ongeloof in hun omgeving en dat haar achtergrond als topsporter het makkelijker maakt dat mensen haar geloven. ‘Ik heb nog nooit iemand ontmoet die me niet gelooft, en dat komt doordat, waarom zou een atlete na twintig jaar plotseling stoppen met trainen?’, legt ze uit.

De Schotse moest 22 maanden wachten op een fysieke afspraak met een privékliniek die ze zelf had gevonden nadat de financiering van de Britse Atletiekfederatie was gestopt. Haar toekomst noemt ze ‘zeer somber’ vanwege het ontbreken van een geneesmiddel, al hoopt ze dat de toegenomen medische belangstelling en het onderzoek naar langdurige covid voor vooruitgang zullen zorgen.

Tags bij dit artikel