De James Bond-serie bouwde haar reputatie op met exotische locaties, geavanceerde gadgets, intense achtervolgingen en klassieke gevechten. Elke film levert kenmerkende stunts en spanning, maar de pre-titelsequenties uit de jaren 70 springen eruit door hun groeiende ambitie en narratieve gewicht. Deze openingen plaatsen 007 doorgaans in een gevaarlijke missie die het centrale conflict van de film aankondigt. Het decennium zag deze segmenten bolder en inventiever worden, terwijl ze de basis legden voor het verhaal dat volgde.

Live and Let Die opent met wereldwijde moorden op agenten

Roger Moores debuut als Bond begint met drie afzonderlijke moorden op Britse agenten op verre locaties. De moorden vinden eerst plaats bij de Verenigde Naties in New York, daarna in de French Quarter van New Orleans en ten slotte tijdens een voodooceremonie met een slang op het Caribische eiland San Monique. De sequentie zet het mysterie uiteen dat 007 betrekt bij de zaak van Dr. Kanaga, maar slaat een directe introductie van Moore in de rol over. Het drijft het plot vooruit, maar komt over als de minst dynamische opener van het tijdperk.

Diamonds Are Forever herintroduceert Connery met scherpe actie

Sean Connery keert terug voor een laatste officiële optreden als 007 in een missie om Blofeld op te sporen, de man die verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw in de vorige film. De pre-titelscène toont meteen Connery’s dominante aanwezigheid via vuistgevechten, slim gebruik van gadgets en memorabele grapjes. Een opvallende zin komt wanneer Bond een bikinitop van een zonnebadende vrouw gebruikt als wurgmiddel tijdens de jacht op zijn doelwit. De sequentie culmineert in een modderige confrontatie die Blofelds dreiging lijkt te beëindigen en de diamantsmokkelplot opzet die volgt.

The Man with the Golden Gun introduceert zijn schurk in stijl

Roger Moores tweede Bond-film opent met een showcase van ’s werelds best betaalde huurmoordenaar, Francisco Scaramanga, gespeeld door Christopher Lee. De scène speelt zich af op Scaramanga’s privé-eiland in de Zuid-Chinese Zee, waar een uitdager arriveert en geconfronteerd wordt met een dodelijk spiegelpaleis vol vallen. Een spannende achtervolging ontvouwt zich te midden van kermisachtige elementen, inclusief een pianola die het themanummer van de film speelt. Scaramanga triomfeert via geheime gangen en slimme tactieken, hoewel Bond zelf alleen verschijnt als een standbeeld dat zijn vingers verliest door geweervuur.

Moonraker levert stunts op grote hoogte en humor

De diefstal van een Moonraker-ruimteshuttle uit een vliegtuig in de lucht zet deze snelle opener in gang. Bond bevindt zich op een andere vlucht die vijandig wordt wanneer een stewardess en een gewapende piloot aanvallen. Na een worsteling duwt Jaws 007 zonder parachute uit het vliegtuig. Bond vangt de piloot, pakt de parachute en ontsnapt net wanneer Jaws een parachuteprobleem krijgt met een komische landing. De sequentie combineert echte spanning, one-liners en memorabele fysieke prestaties.

The Spy Who Loved Me zet een nieuwe standaard met zijn skichase

Lewis Gilbert regisseerde de opvallendste pre-titelsequentie van het decennium, die begint met het onverklaarde verdwijnen van een Britse nucleaire onderzeeër. Agenten uit Groot-Brittannië en de Sovjet-Unie racen om de oorzaak te achterhalen. Bond ontvangt dringende orders terwijl hij ontspant in een Oostenrijks chalet en vlucht op ski’s, achtervolgd door meerdere aanvallers. Een pulserende disco-rockversie van het Bond-thema begeleidt de achtervolging tot hij van een klif springt. De muziek stopt tijdens de vrije val, waarna de Union Jack-parachute opengaat en het klassieke thema terugkeert. De naadloze overgang naar de titelsequentie, samen met Carly Simons Nobody Does It Better, tilt de hele opening uit tot een van de beste van de franchise.