Beste neo-noirfilms uit de afgelopen 15 jaar die de klassieke misdaadsfeer herleven

Moderne variaties op doorweekte spanning, moreel verval en gedoemde hoofdpersonen actualiseren het genre voor een tijdperk van smartphones en constante surveillance.

Neo-noirfilms zetten de schaduwrijke sfeer, aanhoudende regen, foute keuzes en het gevoel van onvermijdelijk verlies uit klassieke misdaadverhalen voort, maar verplaatsen die naar het heden waar mobiele telefoons elke beweging volgen en bewakingsbeelden overal aanwezig zijn. De hoofdpersonen jagen vaak als freelancers of tussenpersonen op sporen in plaats van traditionele detectives in trenchcoats. De zes films hieronder springen eruit door diezelfde dreigende toon te vangen in zeer verschillende verhalen.

The Nice Guys koppelt een onwaarschijnlijk duo in het Los Angeles van de jaren 70

The Nice Guys speelt zich af in 1977 in Los Angeles en volgt een stuntelige privédetective genaamd Holland March en een handlanger genaamd Jackson Healy die op zoek gaan naar een vermist meisje, Amelia. Hun pad voert hen door de pornowereld en de autowereld, waarbij March’ jonge dochter Holly de volwassenen vaak te slim af is. Regisseur Shane Black, bekend van Lethal Weapon, levert een buddy-mystery vol lichamelijke humor.

Ryan Gosling speelt March als een angstige man die in slapstickmomenten belandt, waaronder balkonvalpartijen en onverwachte lijkenvondsten die fris blijven. Russell Crowe fungeert als de nuchtere tegenhanger en hun chemie zorgt voor de lachmomenten terwijl het mysterie geloofwaardig blijft. De film presteerde ondermaats aan de kassa ondanks scherpe dialogen en sterke acteerprestaties.

Nightcrawler onthult de meedogenloze kant van het lokale nieuws

In Nightcrawler leert een kleine dief genaamd Lou Bloom hoe hij kan verdienen door gewelddadige incidenten te filmen en de beelden aan televisiezenders te verkopen. Hij werft een assistent genaamd Rick en bouwt banden op met een nieuwsredacteur genaamd Nina die hunkert naar het meest grafische materiaal. Het regiedebuut van Dan Gilroy bevat zijn vrouw Rene Russo in de rol van Nina.

Jake Gyllenhaal viel fors af om Bloom te spelen als een uitgemergelde, niet-knipperende figuur die spreekt in gepolijst zakelijk jargon dat steeds onheilspellender wordt. Het personage overschrijdt ethische grenzen zonder consequenties, waardoor het verhaal een scherpe satire wordt op sensatiejournalistiek die nog steeds steekhoudt.

Blue Ruin toont de lelijke werkelijkheid van wraak

Blue Ruin draait om een zwerver genaamd Dwight die hoort dat de man die zijn ouders vermoordde binnenkort vrijkomt uit de gevangenis. Hij reist naar Virginia met de bedoeling wraak te nemen, maar zijn gebrek aan voorbereiding laat de actie uitmonden in een chaotische spiraal die ook zijn zus Sam meesleurt. Scenarist-regisseur Jeremy Saulnier financierde delen van het project via Kickstarter en castte jeugdvriend Macon Blair in de hoofdrol.

Blair speelt Dwight als een gewone, bange man die niet geschikt is voor geweld en benadrukt daarmee de onhandigheid en blijvende schade die zulke daden in werkelijkheid veroorzaken. De film ging in première op Cannes en won daar een critici-award, en biedt zo een realistisch tegenwicht aan gestileerde wraakverhalen.

You Were Never Really Here richt zich op stille trauma’s en verlossing

In You Were Never Really Here redt een getroebleerde operateur genaamd Joe ontvoerde meisjes, vaak met een hamer, terwijl hij moeite heeft zijn eigen stabiliteit te bewaren. Een nieuwe opdracht rond de dochter van een senator genaamd Nina trekt hem mee in een bredere samenzwering, en scènes waarin hij voor zijn bejaarde moeder zorgt bieden zeldzame momenten van tederheid. Lynne Ramsay regisseerde de beknopte bewerking van een roman van Jonathan Ames.

Met een looptijd van ongeveer 89 minuten houdt de film het meeste geweld buiten beeld om de gevolgen te benadrukken. Joaquin Phoenix kwam aan voor de rol en straalt voortdurende kwelling uit; hij ontving de prijs voor beste acteur op Cannes terwijl Ramsay de scenario-award deelde. De score van Jonny Greenwood voegt een onheilspellende laag toe.

Drive maakt van een stoïcijnse chauffeur een onvergetelijke antiheld

Drive volgt een Hollywood-stuntrijder die ook als vluchtchauffeur werkt en gevoelens ontwikkelt voor zijn buurvrouw Irene. Wanneer haar pas vrijgelaten echtgenoot gevaarlijke figuren geld schuldig is, grijpt de Driver in en zet een ketting van gebeurtenissen in gang. Nicolas Winding Refn won de prijs voor beste regisseur op Cannes voor de film.

Ryan Gosling keert terug, ditmaal als een bijna zwijgzame protagonist wiens minimale dialoog en kenmerkende tandenstoker veel zeggen. Albert Brooks speelt de dreigende gangster Bernie Rose met kalme beleefdheid die de dreiging versterkt. Het zilveren schorpioenjack en de synthzware soundtrack, waaronder nummers als Nightcall, werden culturele iconen en de liftscène blijft een visueel hoogtepunt.

The Batman levert een door regen doordrenkt detectiveverhaal in Gotham

Vroeg in zijn carrière als vigilante krijgt Bruce Wayne te maken met de Riddler, die stadsfunctionarissen viseert met cryptische boodschappen. Selina Kyle helpt bij het onderzoek terwijl de Penguin een nachtclub runt die verbonden is met de georganiseerde misdaad. Matt Reeves regisseerde The Batman, putte inspiratie uit Chinatown en Se7en en filmde veel van de scènes in aanhoudende regen en schaduw.

Robert Pattinson speelt de Batman in zijn tweede jaar, met Paul Dano als de Riddler en Zoë Kravitz als Selina Kyle. Jeffrey Wright en Andy Serkis vertolken Gordon en Alfred. De score van Michael Giacchino bevat een gedenkwaardig motief van four noten en de algehele aanpak maakt deze film de meest traditionele noir onder de Batman-films.