Bill Watterson lanceerde de invloedrijke Calvin and Hobbes-strip op 18 november 1985. In tegenstelling tot langlopende series zoals Peanuts duurde de strip slechts een decennium voordat hij op 31 december 1995 eindigde. De kwaliteit bleef consistent hoog gedurende de hele looptijd, hoewel verschillende opvallende afleveringen voor het eerst in de jaren 80 verschenen.
Calvins levendige verbeelding zorgt voor veel van de humor. Verveeld in de klas verandert hij in ruimteheld Spaceman Spiff, wiens neerstortende ruimteschip de stress weerspiegelt van het beantwoorden van een wiskundevraag. Wanneer Calvin het antwoord per toeval goed heeft, trekt Spiff op het laatste moment uit de duik.
Wattersons artistieke vaardigheid komt tot uiting in een kleurrijke reeks panelen. Hobbes reageert op een onzichtbare scène met veranderende meningen die via regenbooggekleurde blikken worden getoond. Het onthult Calvin die zonnebrillen past terwijl zijn moeder gefrustreerd raakt en hem gebiedt te stoppen. Hobbes merkt op dat volwassenen geen smaak hebben, wat de generatiekloof treffend weergeeft.
Calvins energieke persoonlijkheid test vaak het geduld van zijn ouders. Hij vraagt zijn vader zijn ogen te sluiten voor een grote verrassing. Vader aarzelt maar gaat mee. Calvin opent zijn handen en onthult niets, waardoor lezers zich afvragen of iets ontsnapte of dat de jongen gewoon een walgelijke grap verzon.
Winterse taferelen geven Calvin de kans zijn duistere verbeelding te uiten via sneeuwsculpturen. Hij laat een beledigende boodschap in de sneeuw achter met zijn voeten voordat hij meerdere sneeuwmannen bouwt. Het laatste paneel toont de figuren rond de auto van zijn vader, geschokt reagerend op een verminkte sneeuwman. Vader maakt een grap over een psychiater nodig hebben terwijl Calvin geniet van de aandacht.
Gepubliceerd op 31 december 1989 vangt deze strip Wattersons gewoonte om volwassen ideeën via een kinderperspectief te verkennen. Calvin wandelt met Hobbes in de sneeuw en klaagt over de zinloosheid van voornemens als de wereld hetzelfde blijft. Hobbes concludeert dat er geen echte toekomst is omdat mensen dezelfde fouten blijven herhalen.
Calvin en Hobbes spelen vaak samen spelletjes. Deze keer wordt hun nep-oorlog serieus. Na afloop van het spel reflecteren ze dat iedereen sterft en niemand echt wint. Het onschuldige standpunt maakt het commentaar op conflicten extra scherp.
Onder de streken waardeert Calvin familie en feestdagen. Hij voelt zich schuldig omdat hij geen kerstcadeau voor Hobbes heeft gekocht. Hobbes geeft toe dat hij er ook geen heeft. De twee delen een knuffel en Calvin huilt in een moment van oprechte emotie dat thema's van vriendschap en de ware betekenis van het seizoen benadrukt.