- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Sarah Phelps' driedelige thriller uit 2015 schrapt de gezellige mysterieclichés om zich te richten op schuld, paranoia en morele afrekening

Agatha Christie behoort tot de meest bewerkte mysteryauteurs, maar veel verfilmingen verzachten haar scherpe randen. De BBC-miniserie uit 2015 van And Then There Were None, geschreven door Sarah Phelps, onderscheidt zich door volledig in te zetten op de donkere kern van het verhaal.

Afgelegen eiland creëert toenemende spanning

Tien vreemden ontvangen een uitnodiging voor een afgelegen landhuis op Soldier Island voor de kust van Devon. Eenmaal aangekomen, horen ze via een opname dat elk van hen een moord heeft gepleegd. Het personeel, Thomas en Ethel Rogers, bedient de groep voordat de moorden beginnen, waarbij elke dood verwijst naar een kinderrijmpje dat in het huis hangt.

Zonder detective die orde schept, verspreiden argwaan en angst zich snel. De structuur bouwt episode voor episode de druk op en verandert de klassieke samenkomst in een broeinest van verwijten.

Sterk ensemble omarmt moreel verval

Charles Dance brengt stille dreiging in de rol van Justice Wargrave. Sam Neill toont gelaagd berouw als General MacArthur. Aidan Turner geeft Philip Lombard een schurkachtige charme, terwijl Maeve Dermody het verhaal draagt als Vera Claythorne met een overtuigende emotionele diepgang.

Bijrollen van onder meer Miranda Richardson, Burn Gorman en Anna Maxwell Martin evenaren de intensiteit. Elke prestatie benadrukt ongemak en zelfrechtvaardiging in plaats van sympathie.

Bewerking blijft trouw aan de sombere ontknoping van de roman

Eerdere versies verzachtten het einde vaak om het geschikt te maken voor toneel. Deze productie volgt de harde, onverbiddelijke afloop van de roman uit 1939, waarbij elk personage de gevolgen van zijn daden onder ogen ziet zonder redding of nette afsluiting.

Meer dan tien jaar later blijft de miniserie respect oogsten omdat ze durft te vertrouwen op de hardste instincten van het bronmateriaal. Wie lichte puzzels zoekt, kijkt beter elders, maar liefhebbers van strakke, personagegedreven spanning vinden hier een productie die nog steeds overtuigt.