Avi Nesher keerde terug naar het Toronto International Film Festival met een uitverkochte wereldpremière van zijn nieuwe tragikomedie Our Loves, een film die de aanslagen van 7 oktober belicht via de persoonlijke crises van gewone Israëliërs.
De regisseur, een bekende verschijning op het Canadese festival, bracht eerder officiële selecties als The Secrets in 2007, The Matchmaker in 2010, The Wonders in 2013 en Past Life in 2016. Hij heeft het festival omschreven als gericht op pure cinema, in tegenstelling tot wat hij ziet als sterkere politieke invloeden op Cannes, Venetië en Berlijn.
Protesten tegen de film ontstonden al voor de première vanwege financiering door het Israëlische ministerie van Cultuur. Sinds de aanslagen van 7 oktober 2023 en de daaropvolgende oorlog in Gaza roepen activistische groepen op tot bredere beperkingen op Israëlische culturele export. TIFF kreeg vorig jaar vergelijkbare druk te verduren toen het kortstondig Barry Avrichs documentaire The Road Between Us: The Ultimate Rescue verwijderde voordat het weer werd toegelaten.
Het hele idee van een boycot is echt beledigend, omdat het veel te simplistisch is. Je boycot de kunst niet als je ontevreden bent over het handelen van een regering.
In plaats van een directe weergave van de aanslagen op het Nova-festival of de kibboetsen volgt Our Loves personages zoals een religieuze vrouw die op 6 oktober in de steek wordt gelaten, een gepensioneerde agent die met een scheiding worstelt en een agente die haar zwangerschap en seksualiteit verbergt. Elk van hen moet op 7 oktober overleven en krijgt een vernieuwd perspectief op het leven.
Nesher putte inspiratie uit echte overlevenden die hem vroegen een eerdere film te vertonen voor ontheemde bewoners. Hun gelach tijdens de vertoning en verhalen over toevallige ontmoetingen en kleine vernederingen overtuigden hem om te onderzoeken hoe mensen die met een ramp worden geconfronteerd ook gewone bagage uit de tijd voor de aanslagen meedragen.
Dit zijn echte mensen, en ze hebben een leven — en wat nog belangrijker is, ze hadden een leven vóór 7 oktober. Een deel daarvan was gelukkig, een deel daarvan was verdrietig.
De regisseur stelt dat comedy politieke ideeën bij een breder publiek kan brengen zonder te preken. Hij verwijst naar de invloed van films als MASH en merkt op dat zijn nieuwe werk persoonlijke en nationale tekortkomingen bevraagt zonder makkelijke antwoorden te bieden. Het verhaal draait uiteindelijk om het idee van tikkun, of herstel, zowel existentieel als maatschappelijk.