De Australische STEM-videogamewedstrijd stopt na de huidige editie, waarmee een einde komt aan een twaalfjarig programma dat jongeren moest stimuleren om originele games te maken.
De organisatoren concludeerden dat de stroom ai-ondersteunde inzendingen het onmogelijk maakte om te controleren welke bijdragen echt van de scholieren zelf waren.
De jaarlijkse wedstrijd stond open voor deelnemers van de basisschool tot en met de middelbare school. Individuen of teams van maximaal vier scholieren maakten een game rond een opgegeven thema, met een ontwerpdocument en een korte trailer.
In een reactie aan PC Gamer verklaarde Cathy Zemaitis, hoofd van de divisie Student Learning and Progress bij ACER, dat de beslissing voortkomt uit de snelle en complexe opkomst van generatieve ai bij het maken van games. Daardoor werd het lastiger om de eigen inbreng van scholieren te beoordelen en raakte het initiatief verwijderd van zijn oorspronkelijke doel.
De beslissing werd ingegeven door de snelle en complexe opkomst van generatieve ai in gameontwikkeling, waardoor het moeilijker werd om te beoordelen wat scholieren zelf hadden gemaakt en het programma verwijderd raakte van zijn oorspronkelijke doel.
Een ouder van wie het kind meerdere keren had meegedaan, deelde op Reddit zijn of haar overpeinzingen. Het gezin vertelde hoe de ervaring leidde tot regelmatige samenwerking, het uitwisselen van ideeën en een gevoel van gemeenschap buiten schooltijd.
Mijn tienerzoon en zijn vrienden deden enkele jaren mee aan de wedstrijd. Ze kwamen regelmatig bij elkaar, bespraken ideeën en werkten samen aan een gedeeld passieproject. Het gaf hun iets om naar uit te kijken en een gemeenschappelijk doel buiten school. Het gaf hun ook zelfvertrouwen en het gevoel deel uit te maken van een bredere gemeenschap.
Dezelfde ouder voegde eraan toe dat de stopzetting de kinderen direct raakte en wees op de zichtbare teleurstelling van hun zoon na het horen van het nieuws.
Als volwassenen weten we dat de wereld oneerlijk kan zijn en dat we ons moeten aanpassen. Maar dit raakte me echt, omdat de slachtoffers dit keer kinderen zijn. Mijn zoon was zichtbaar van slag toen ik het hem vertelde en het voelde echt alsof een deel van zijn identiteit was vernietigd.