Austin Abrams draagt bijna elke scène van de nieuwe horrorfilm Resident Evil. Negenenvijftig minuten lang rent hij, schiet hij en wordt hij ondergespetterd met bloed van groteske wezens terwijl zijn personage Bryan door een zombie-uitbraak racet die begint in Raccoon City. Het originele verhaal verwijst naar de geliefde videogameserie maar staat op zichzelf, en Abrams bewijst dat hij een film kan dragen na eerder met regisseur Zach Cregger te hebben gewerkt aan de hit “Weapons”.
Bryan werkt als medisch koerier die ontdekt dat zijn vriendin zwanger is en nog één laatste klus wil klaren voordat hij zich settelt. Hij rijdt door de sneeuw om een mysterieus pakket af te leveren bij een ziekenhuis in Raccoon City. Al snel rijdt hij een vrouw aan, zet haar vast in de auto en rijdt door naar het ziekenhuis zonder te weten dat zij in een zombie verandert. Een verkeerscontrole loopt snel uit de hand, waardoor Bryan moet vluchten naar een nabijgelegen boerderij waar hij een jachtgeweer vindt. De ondode vrouw achtervolgt hem meedogenloos.
Na het neerschieten van de vrouw en een besmette boer versmelten hun lichamen met tentakels. Bryan ontsnapt en wordt opgepikt door wetenschappers van de Umbrella Corporation, die onthullen dat het pakket een tegengif bevat. Hij verbergt een bijtwond die langzaam verspreidt. Tegen de tijd dat hij het ziekenhuis bereikt, heeft hij geen kans meer om het tegengif te gebruiken. Bryan muteert in een enorm, tentakelachtig wezen dat de wetenschappers afslacht voordat hij brullend op het dak staat terwijl een militaire helikopter hem in het vizier krijgt.
Daar zat geen methode achter. Het ging er gewoon om alle remmen los te gooien, niet te proberen cool te klinken of te kijken en het gewoon te laten komen.
Abrams zegt dat hij de schreeuwen niet wekenlang heeft geoefend. Hij reageerde gewoon in het moment en liet het geluid natuurlijk ontstaan. Dezelfde ongefilterde aanpak gold voor Bryans gemompelde vloeken, die Abrams direct koppelde aan de benarde situatie van het personage in plaats van aan een persoonlijke gewoonte.
Dat is wat ik zo mooi vind aan Zachs werk. Hij durft die risico’s te nemen en de persoon die je de hele tijd volgt te doden — en niet alleen dat, maar ook alles te laten verwoesten waarvoor hij net nog vocht.
De transformatie in het monster was grotendeels gebaseerd op het vastleggen van Abrams’ fysieke spel, met later wat gezichtsprotheses. Cregger moedigde hem aan om volledig in de monsterrol te duiken en herhaalde tijdens de chaotische labscène voortdurend “meer monster” en “blijf monstering”. Abrams geeft toe dat het proces soms belachelijk aanvoelde, maar dat volledige overgave het effect overtuigend maakte.
De opnames vonden plaats in Praag tijdens onvoorspelbaar winterweer. Sommige dagen bracht ijzel die jassen in ijs veranderde, terwijl andere dagen nuttige echte sneeuw opleverden voor de boerderijscènes. Abrams genoot van de omstandigheden, al noemde hij de actrice die de voetganger-zombie speelde als degene die het zwaarst had in een zomerjurk.
Dat is een van de weinige scènes waarbij we een stuntteam hebben ingeschakeld. Verder vond ik het belangrijk om alles zelf te doen. Bij die ene zeiden ze gewoon nee, ik mocht het niet doen.
De bloedigste scène speelde zich af in de kraamafdeling, waar Abrams urenlang helemaal onder het nepbloed en slijm zat terwijl crewleden uitgleden op de gladde vloer. Hij vermeed formele hardlooptraining zodat Bryan er realistisch buiten adem en wanhopig uit zou zien.
Bryans zwangere vriendin Michelle is alleen te horen als stem aan de telefoon. Cregger castte uiteindelijk zijn vrouw Sara Paxton in de rol als een luchtige easter egg nadat eerdere opnamesessies met een stand-in waren gedaan. Abrams bedacht wat privé-achtergrond voor het stel om Bryan meer emotionele diepgang te geven, al hield hij die details grotendeels voor zichzelf.