Ash Koosha bracht maanden door met worstelen met tools voor kunstmatige intelligentie om een speelfilm te voltooien die met traditionele productiemethoden nooit mogelijk zou zijn geweest. De Brits-Iraanse ingenieur en filmmaker wendde zich tot AI van Anthropic en Google om het verhaal te vertellen van de Iraanse repressie op demonstranten in januari 2026, een gebeurtenis waarbij minstens 7000 mensen om het leven kwamen.
Omdat hij niet kon filmen in Iran en geen conventionele financiering had, stelde Koosha het hele 75 minuten durende project samen met behulp van grote taalmodellen en verwante systemen. Hij beschreef de inspanning als veel veeleisender dan verwacht, waarbij hij vaak maar drie uur per nacht sliep en worstelde met hevige hoofdpijn terwijl hij elk aspect van de productie zelf regisseerde.
Het resultaat, getiteld Dreams of Violets, bereikte woensdagavond het publiek op het Tribeca Festival in New York. Koosha omarmde de dromerige kwaliteiten van AI-beelden om gefragmenteerde scènes van geweld, verlies en stille weerstand in Teheran te tonen in plaats van een conventioneel lineair plot.
Producer Tom Rogers, een ervaren media-executive die CNBC oprichtte, stelde dat de film zonder AI simpelweg niet zou hebben bestaan. Hij erkende zorgen over banenverlies, maar benadrukte dat de technologie deuren opent voor verhalen die anders geblokkeerd zouden worden door conventionele budgetten en veiligheidsbeperkingen.
This is a movie that simply wouldn’t have happened if not for AI.
Tribeca-oprichter Jane Rosenthal introduceerde de vertoning door te wijzen op het gesprek en de controverse die het project al had veroorzaakt. Het publiek applaudisseerde grotendeels na afloop, waarbij velen Koosha benaderden om zowel over het onderwerp als over de productiemethode te praten. Distributeurs toonden aarzeling, waarbij minstens één zich terugtrok na het horen van de AI-betrokkenheid.
Koosha besteedde ongeveer 2000 dollar aan abonnementen op de AI-diensten en kreeg hulp van zijn broer bij de postproductie. Hij gelooft dat de aanpak Iraanse verhalenvertellers bevrijdt van censuurdruk en ambitieuze settings zoals de ruimte mogelijk maakt die voor de meeste onafhankelijke regisseurs buiten bereik blijven. Hij en Rogers willen samen extra films maken en af en toe ervaren afdelingshoofden toevoegen voor feedback.