Tweevoudig Oscar-winnaar Asghar Farhadi is teruggekeerd naar het Filmfestival van Cannes met zijn nieuwste project, het Franstalige drama Parallel Tales. De film markeert zijn vijfde optreden op het evenement en komt nadat de regisseur Iran in 2022 verliet te midden van wijdverbreide protesten die werden aangewakkerd door de dood van Mahsa Amini.
Parallel Tales is een herinterpretatie van aflevering zes uit Krzysztof Kieślowski’s Dekalog-serie, oorspronkelijk bekend als A Short Film About Love. Farhadi verplaatst de setting van een aanvankelijk Amerikaans plan naar het hedendaagse Parijs nadat financieringsproblemen ontstonden. Het verhaal volgt een teruggetrokken romanschrijfster die haar buren bespioneert, een stel foley-artiesten, en ziet hoe haar observaties de grens tussen fictie en werkelijkheid vervagen.
De regisseur legde de creatieve vonk uit tijdens een interview in Cannes. Hij herinnerde zich een Zoom-gesprek met Kieślowski’s langjarige medewerker Krzysztof Piesiewicz, die voorstelde om één aflevering als inspiratie voor een speelfilm te kiezen in plaats van de volledige serie te bewerken.
It all started five years ago when I was approached through my American agent by an American company that offered me this project of adapting Kieślowski’s Decalogue, all 10 episodes, into a series. I had no specific interest in series, and I still don’t.
Farhadi benadrukte geluid als drijvende kracht in het verhaal. Hij transformeerde het voyeuristische uitgangspunt door het geobserveerde stel foley-artiesten te maken wier werk een auditieve laag toevoegt aan de visuele obsessie. Deze aanpak weerspiegelt zijn langdurige interesse in hoe geluid drama krachtiger vormt dan beelden alleen.
De cast kwam snel tot stand toen de productie naar Frankrijk verhuisde. Isabelle Huppert speelt de hoofdrol als de romanschrijfster, met Adam Bessa, Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney en Catherine Deneuve. Farhadi merkte op dat het prestigieuze ensemble zich vanzelf vormde toen topacteurs met minimale overreding instemden.
Werken buiten zijn moedertaal vereiste zorgvuldige aandacht voor nuance. Regelmatige medewerker Masumay Lahidji fungeerde als tolk en scriptconsultant, om ervoor te zorgen dat culturele subtiliteiten en onuitgesproken dialogen intact bleven. Farhadi beschreef het proces als veel intensiever dan een simpele vertaling.
Na de postproductie van Parallel Tales vloog Farhadi voor het eerst sinds zijn ballingschap terug naar Iran. Hij heeft beloofd daar pas weer te gaan filmen als vrouwen ongehuild op het scherm mogen verschijnen. Hij vergeleek zijn vaderland met een zieke moeder en uitte een onbreekbare band ondanks de beperkingen.
It’s exactly as you say. It’s like having a sick mother. If your mother’s sick, there’s not much you can do. All you can do is sit next to her and hold her hand. You cannot leave her, and just let her be. It’s my land. It’s my culture. It’s my language. It’s where I grew up.
De film opende gelijktijdig met zijn Cannes-debuut via Memento Films in Frankrijk en trok sterke vroege publieksaantallen met meer dan 125.000 bezoekers en ongeveer 1,2 miljoen dollar in het openingsweekend. De kritische ontvangst was gematigder, maar het kassaresultaat komt overeen met de sterke lokale prestatie van Farhadi’s eerdere film The Past.