Ariana Grande brengt donkerder, door woede gedreven geluid op nieuwe album Petal

Vervolg op Eternal Sunshine bevat ongefilterde emoties, experimentele productie en gedurfde teksten van hetzelfde kernteam

Ariana Grande keert terug met Petal, een nieuw album dat samenwerkingen en een hechte creatieve kring deelt met zijn voorganger maar een duidelijk donkerder koers vaart.

Het project herenigt de zangeres met producers Ilya Salmanzadeh en Max Martin. Alle drie schreven, speelden en produceerden het album samen, net als bij Eternal Sunshine uit 2024.

Van hartzeer naar ongefilterde woede

Luisteraars die een eenvoudige voortzetting verwachten, zullen iets scherpers aantreffen. Petal ruilt de geïnternaliseerde hartzeer van het vorige album in voor explosieve emoties en directe expressie. Grande sprak over de verschuiving in een breed gedeeld interview deze week en merkte op dat fans vertrouwdheid zullen herkennen, maar ook materiaal dat experimenteel en anders aanvoelt.

“Ik denk dat fans er vertrouwdheid en comfort in zullen voelen,” zei ze. “Toch is het tegelijkertijd heel experimenteel en anders voor mij, en ik schreef ook vanuit een plek waar ik meestal niet kom: ongefilterde woede. Meestal ben ik te verlegen om daar in te duiken, en deze keer heb ik minder gefilterd dan anders.”

Teksten die door de glans snijden

Het album blijft in de kern pop, maar de woorden krijgen een nieuwe scherpte. Regels als “Just know that I will find my way from you like flowers from a tomb” en “Good luck on your way to hell” staan naast expliciete uitingen van verlangen. Grande’s heldere sopraan brengt deze teksten over strakke productie, wat contrasteert tussen klank en gevoel.

Een track biedt een duidelijke missie: “Keep my heels tall, my ego small, but I’m still Grande.”

Leadsingle zet experimentele toon

De leadsingle “Hate That I Made You Love Me” introduceert de muzikale richting van het album. Een ritselende synthesizermelodie loopt over een sobere beat terwijl Grande haar vocalen laag voor laag opbouwt tot een spookachtige, melodieuze uitvoering.

Productie verkent nieuwe grenzen

Salmanzadeh fungeerde als executive producer naast Grande, terwijl Martin meewerkte aan drie nummers. Het resultaat bevat glitchy synthlijnen, dreigende ritmes en tracks die dichter bij FKA Twigs of The Weeknd liggen dan bij standaard pop. “Like I Do” groeit uit van een woordeloze vocalenfiguur naar een zware beat, terwijl de titeltrack complexe melodieën combineert met een zware, door Portishead geïnspireerde groove.

Zelfs de directere nummers klinken fris. “Never Get Over Me” vaart op een ijzige funkgroove en “Big Feelings” brengt een sensuele kwaliteit die zelden eerder van Grande te horen was.

Een aangrijpend slot

Het album sluit af met de ballad “Nowhere, Nobody”, gebouwd rond galmende gitaar en gelaagde vocalen die de weemoedige toon van Eternal Sunshine oproepen. Het eindigt met een bewuste grammaticale wending: “There’s nowhere else and there is nobody else that I’d rather be … with.”

Een carrièrebepalende stap vooruit

Petal vormt de grootste muzikale breuk in Grande’s catalogus. Acht albums verder blijft ze haar vaardigheden als zangeres, arrangeur en songwriter verfijnen terwijl ze nieuw emotioneel en sonisch terrein betreedt.

Tags bij dit artikel