- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Na zeven jaar resulteert de reis in een debuutfilm die slapstickhumor mengt met scherpe kritiek op yoga-appropriatie en koloniale erfenissen.

Voor broers Kanish Arhant-Sudhir en Rish Arhant-Sudhir werd het omzetten van persoonlijke familiegeschiedenis in cinema de weg naar hun eerste speelfilm. De broers schreven en regisseerden Namaslay, een horrorsatire die comedy en donkere ondertoon gebruikt om te onderzoeken hoe yoga is geappropriëerd in de westerse cultuur. Hun oma diende als directe inspiratie voor het centrale personage Paati, gespeeld door Usha Krishnan, terwijl hun oudtante de rol op zich nam als knipoog naar echte familiebanden.

Persoonlijke relaties vormen gevoelige vertelling

Het project groeide uit de zich ontwikkelende band van de broers met hun oma. Die nabijheid stelde hen in staat om thema’s van exploitatie met meer zorg te behandelen. Tijdens de Variety Screening Series merkte Rish op dat de dynamiek tussen oma en kleindochter hielp het script te verfijnen. Het duo beschreef het proces als een verschuiving van brede streken naar een preciezere kritiek.

Ik denk dat het door deze relatie tussen de oma en de kleindochter komt dat we dat misschien gevoeliger kunnen verwoorden dan we in eerste instantie deden. Dit soort relaties gebruiken om het script bij te sturen — meer lasbrander, minder vlammenwerper — bleek echt leerzaam.

Koloniale erfenissen en commodificatie sturen het verhaal

Familie-ervaringen bepaalden ook de toon, met een mix van slapstick en iets onheilspellenders. Rish wees op kolonialisme, commodificatie, extractie en dure doorverkoop als onderliggende krachten die het verhaal confronteert. De film vermijdt identiteit te reduceren tot een simpel plotmiddel, een punt dat Kanish Arhant-Sudhir benadrukte bij het bespreken van personageontwikkeling.

Een identiteit is geen verhaal. Het is een deel van een personage dat beïnvloedt hoe die met een verhaal omgaat, en er zijn veel films met personages die verschillende identiteiten hebben die helemaal niet tastbaar zijn, maar de identiteit van een personage op zichzelf is niet genoeg om een verhaal te dragen.

Broederlijke samenwerking voedt organisch creatief proces

De schrijfsessies van het duo tonen een hechte dynamiek waarin ze elkaars zinnen afmaken en concepten heen en weer sturen. Rish Arhant-Sudhir beschreef hun constante drang om elkaar te vermaken. Kanish legde uit hoe het sturen van onvoltooide stukken naar zijn broer nieuwe ideeën aanwakkert, wat resulteert in verhalen die na meerdere rondes van revisie levensecht aanvoelen.

Vrienden springen bij als afdelingshoofden na tegenslag in de industrie

Afwijzingen testten het project, maar goede vrienden stapten in als sleutelcrewleden. Rish herinnerde zich frequente twijfels of de broers de film wel zouden afmaken. Die uitdagingen werden kansen toen vertrouwde medewerkers risico’s namen op de visie. Kanish uitte dankbaarheid voor het zicht op hun vakmanschap naast de persoonlijke vriendschappen.

Gezamenlijke vastberadenheid houdt zevenjarige productie gaande

Financiële hindernissen en herhaalde nee’s hebben het project nooit laten ontsporen. De broers schrijven hun partnerschap toe aan het aanhouden van de vaart. Kanish benadrukte dat het duo nooit tegelijk de hoop heeft verloren, waarbij de een altijd vooruit kan kijken en de ander meeneemt.

Er is nooit een dag geweest waarop we allebei hebben opgegeven, en dat zal er ook nooit komen, want zolang de een vooruitkijkt en zegt: ‘De zon komt op’, is dat genoeg voor de ander om te denken: ‘Als hij dat denkt, denk ik dat ook.’