Ansu Fati beleeft het slotstuk van het seizoen in Monaco met twee duidelijke doelen: de Monegaskische club helpen zich te kwalificeren voor Europese competities en Luis de la Fuente overtuigen om hem op te nemen in de Spaanse selectie voor het WK. De door Barcelona uitgeleende aanvaller houdt de hoop levend dankzij zijn goede scorende vorm en vooral omdat blessures geen constant probleem meer vormen.
Sinds zijn komst voelt Fati zich erg op zijn gemak in Monaco. De ontvangst van de club en zijn teamgenoten was cruciaal om alles natuurlijk te laten verlopen. De dagelijkse routine is kalm: ’s ochtends trainen en ’s middags werken aan fysiek herstel. Het mediterrane klimaat doet hem denken aan Spanje en biedt een ontspannen omgeving.
In zijn vrije tijd brengt hij tijd door met zijn zus, die bij hem woont. Ze gaan wandelen, naar het strand of zoeken activiteiten buiten het voetbal. Als hij even los wil komen van de bal, grijpt hij naar muziek en bezoekt hij een opnamestudio om te zingen.
Het was Paul Pogba die hem introduceerde in de muziekwereld. De Fransman nam hem op een dag mee naar de studio om zijn emoties op een andere manier te uiten. Fati vond het zo leuk dat hij er nu regelmatig naartoe gaat. Hij zingt van alles, afhankelijk van wat hij op dat moment voelt, en beschouwt deze activiteit als een manier om spanningen te verlichten.
Over Pogba benadrukt hij diens vrijgevigheid: “Hij is een ongelooflijke kerel die me vanaf de eerste dag alles heeft vergemakkelijkt”. Hoewel ze elkaar nauwelijks kenden, brengen ze nu tijd samen door in het huis van de middenvelder en herinnert Fati hem er voortdurend aan dat in Spanje altijd over een mogelijke transfer naar Barcelona of Real Madrid wordt gesproken.
Fati ziet duidelijke verschillen tussen de twee competities. In Spanje proberen alle teams spel te maken, terwijl in Frankrijk het voetbal fysieker en directer is. Toch verdedigt hij dat de Ligue 1 wordt onderschat omdat er grote talenten uit zijn voortgekomen die schitteren in de Premier League en omdat PSG zijn niveau in Europa bewijst.
De jeugdopleiding van Monaco doet hem denken aan La Masia. De club heeft spelers als Mbappé opgeleid en beschikt nu over veelbelovende jongeren zoals Akliouche, Coulibaly en Bamba, die ver kunnen komen.
De treffer in de laatste minuut tegen Metz gaf hem een boost in zelfvertrouwen. Fati waardeert het collectieve werk meer dan het doelpunt zelf en blijft optimistisch dat het team volgend seizoen een Europees ticket verovert.
De eerste dagen bij het eerste elftal van Barcelona waren een gekkenhuis. Hij ging van het jeugdelftal naar een debuut en een doelpunt in amper een week. Valverde en zijn teamgenoten, vooral Messi, gaven hem rust en herinnerden hem eraan dat het belangrijk was om te genieten. Busquets, Piqué, Rakitic en Semedo hielpen hem ook om te integreren in een kleedkamer die hem in het begin intimideerde.
Fati voelt zich fysiek hersteld en beschikbaar voor alle wedstrijden. Blessures houden hem niet langer wakker: hij ziet ze als een onvermijdelijk onderdeel van het voetbal en werkt eraan om herhaling te voorkomen. Zijn familie en vrienden, vooral zijn vriend Marc, waren zijn grootste steun in de moeilijkste momenten.
Het WK blijft een droom. Als de oproep komt, zal hij het beleven als een beloning voor zijn inspanningen. Anders blijft hij werken aan toekomstige kansen. Hij prefereert een WK boven een Champions League omdat het om een heel land gaat, eens in de vier jaar.
Fati houdt regelmatig contact met verschillende Barcelona-teamgenoten, waaronder Balde, Araujo, Gavi en Lamine Yamal. Hij praat met hen over de Clásico en hoopt dat de Catalaanse ploeg kampioen wordt in het Bernabéu. Over Lamine vindt hij dat elke speler zijn eigen pad heeft en dat hij niet met Messi vergeleken moet worden.
Voor de toekomst toont Fati zich gelukkig in Monaco en wacht hij tot het einde van het seizoen om zijn volgende bestemming te bepalen. De Monegaskische club wil de koopoptie lichten, maar hij zal eerst met Barcelona overleggen voordat hij een beslissing neemt.