MGM plande Die Another Day als een mijlpaal ter viering van veertig jaar James Bond op het witte doek. De film haalde solide box office-cijfers, maar kreeg scherpe kritiek vanwege een duidelijke kwaliteitsdaling ten opzichte van eerdere films met Pierce Brosnan. Vandaag geldt hij als een van de zwakste delen van de serie, naast de originele komische Casino Royale en de niet-canonieke Never Say Never Again uit 1983.

Elementen die slecht verouderd zijn, zijn onder meer de CGI-sequenties uit het begin van de jaren 2000, een ongelijk script en het disco-getinte themanummer van Madonna. De algehele toon voelt even gedateerd als sommige lichtere Roger Moore-films.

Vroege sequenties leverden klassieke Bond-spanning

Regisseur Lee Tamahori stuurde een verrassend effectieve eerste helft, die begint met een gespannen wapenhandeloperatie in Noord-Korea die uitmondt in een volwaardig gevecht. Bond wordt gevangengenomen en ondergaat marteling tijdens de openingstitels, een primeur in de serie die de fysieke eisen van het vak benadrukt en latere vertolkingen aankondigt.

De Cuba-sequentie werkt goed, inclusief Halle Berrys hommage aan Ursula Andress in Dr. No. Brosnan levert een stabiele prestatie die ernst en droge humor in evenwicht houdt. Toby Stephens geeft een overdreven maar passende vertolking als de schurk met dubbele identiteit Gustav Graves, ook bekend als kolonel Tan-Sun Moon.

Een schermduel tussen Bond en Graves houdt de energie hoog, met Madonna die geamuseerd op de achtergrond verschijnt.

IJspaleis-climax duwde de serie naar absurditeit

De tweede helft slaat dramatisch om met een ijspaleis als schuilplaats, een onzichtbare Aston Martin, een venijnige belediging van Berry aan het adres van de schurk en de beruchte scène waarin een digitaal weergegeven Bond op brokstukken van een vernietigd vliegtuig surft over een enorme golf. Zelfs in 2002 vielen de effecten al op als overdreven.

Dit moment ging verder dan de over-the-top elementen uit eerdere films zoals de mediamagnaat-schurk in Tomorrow Never Dies of Denise Richards als kernfysicus in The World Is Not Enough. Critici wezen destijds al op het excess, en de scène blijft een veelgebruikt mikpunt.

Producenten kozen voor een andere toon bij Daniel Craigs Casino Royale

Na de release concludeerden producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson dat de serie te fantastisch was geworden. Ze kozen voor een reset in Casino Royale met meer realisme en hogere inzet. Craigs vertolking bracht meer kwetsbaarheid en intense fysieke aanwezigheid, anders dan de meeste voorgaande interpretaties, behalve misschien die van Timothy Dalton.

De producenten haalden regisseur Martin Campbell terug, die Brosnans reeks had ingezet met GoldenEye. De aanpak herstelde een semi-realistische wereld met echte consequenties. Hoewel Die Another Day nog steeds aanspreekt als lichte entertainment, staat de film vooral als afsluiting van een cyclus voordat de franchise verderging.