- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

David Fincher's serie leverde realistische FBI-profileringsverhalen die fans nog lang na het abrupte einde blijven vieren

Netflix heeft een reputatie opgebouwd voor het vroegtijdig stoppen van populaire series, maar één project uit 2017 blijft opvallen in gesprekken over wat had kunnen zijn. David Fincher greep terug naar het boek Mindhunter: Inside the FBI’s Elite Serial Crime Unit van John E. Douglas om een realistisch misdaaddrama te creëren dat de beginjaren van psychologische profilering bij de FBI onderzocht.

Fincher putte uit de echte FBI-geschiedenis voor Mindhunter

Douglas' ervaringen vormden de basis voor het personage Jack Crawford in Thomas Harris' The Silence of the Lambs, en Fincher gebruikte die fundering om een gefictionaliseerd verslag te maken van hoe agenten begonnen met het ontwikkelen van profielen om seriemisdadigers op te sporen. De serie richtte zich op de oorsprong van deze onderzoekstechniek in plaats van elk geval direct te verfilmen.

Jonathan Groff leidde de cast als Holden Ford, een voormalig gijzelingsonderhandelaar die nieuwe methodes pionierde voor het opstellen van sociologische profielen. Holt McCallany speelde Bill Tench, terwijl Anna Torv zich aansloot als Dr. Wendy Carr. Samen vormden ze een team dat enkele van de beruchtste echte zaken onderzocht, waaronder die van Richard Speck, Ed Kemper en David Berkowitz.

Realistische portretten maakten de serie onderscheidend

Fincher's staat van dienst met intense misdaadverhalen zoals Se7en en Zodiac zorgde voor hoge verwachtingen, en Mindhunter leverde een huiveringwekkende sfeer die geworteld was in werkelijke gebeurtenissen. Acteurs recreëerden interviews met moordenaars op een manier die opvallend authentiek aanvoelde. Cameron Britton gaf Edmund Kemper met gruwelijke precisie weer en toonde de complete afwezigheid van berouw bij de Co-ed Killer tijdens sessies die uitmondden in een spannend seizoen 1-climax.

De serie onderscheidde zich door sensatiezucht te vermijden. Ze toonde de daders als gewone individuen die simpelweg langer aan arrestatie ontsnapten dan ze hadden moeten doen, terwijl de echte spanning voortkwam uit de pogingen van het team om patronen te begrijpen die de autoriteiten over het hoofd hadden gezien.

Seizoen 2 onderzocht over het hoofd geziene zaken en hintte naar toekomstige verhalen

Het tweede seizoen verlegde de focus naar de kindermoorden in Atlanta eind jaren zeventig en benadrukte hoe armoede en raciale factoren de gerechtigheid vertraagden. Het bevatte ook vroege hints naar het BTK-onderzoek rond Dennis Rader, waarmee het opzet voor een definitieve verfilming van die zaak had kunnen worden.

Hoge kosten deden Netflix de serie stoppen

Mindhunter ontving sterke recensies en had bij de laatste controle een score van 97 procent op Rotten Tomatoes. Toch wees Netflix op het budget van ongeveer 10 miljoen dollar per aflevering over 19 afleveringen als onhoudbaar. De streamer stelde dat de kijkcijfers geen verdere investering rechtvaardigden, ondanks het prestige dat het project bracht.

Het besluit maakte een einde aan plannen voor diepgaandere verhalen die de glamourisering in andere misdaadseries vermeden. Mindhunter benadrukte daarentegen methodisch onderzoek en de menselijke tol achter de misdaden.