Het midden van de jaren negentig bood vruchtbare grond voor sombere gothic-sensibiliteit. Bands als The Cure domineerden de ether, Tim Burton leverde enkele van zijn kenmerkende werken af en films als The Crow trokken volle zalen. Ook kostuumdrama’s met bovennatuurlijke inslag deden het goed, waaronder de release Bram Stoker’s Dracula uit 1992 en de verfilming uit 1994 van Anne Rice’ roman Interview with the Vampire.
Die laatste film, geregisseerd door Neil Jordan, werd een groot commercieel succes in een druk jaar met onder meer Pulp Fiction, The Lion King, Forrest Gump en diverse andere blockbusters. Rice zelf had geen creatieve rol in de productie, wat bij haar lezers al vroeg scepsis opriep.
Veel trouwe fans vreesden dat de filmversie tekort zou schieten ten opzichte van het boek. Rice deelde die zorgen, vooral over de keuze voor Tom Cruise in de rol van de charismatische vampier Lestat. Ze had publiekelijk haar reserves geuit over de casting en die uitspraken hielden studio-executives er volgens zeggen van weer om haar vroege beelden te tonen.
David Geffen stuurde Rice uiteindelijk een videoband van de afgewerkte film. Ze beschreef hoe ze de vertoning met grote spanning tegemoet zag. In haar eigen woorden: ‘I saw no rough cuts of IWTV; I saw no clips. I went to no screenings. It wasn't until David Geffen himself took the unusual risk of sending me a VHS tape of the movie, that I saw it. And I approached this tape with a deep fear of being hurt, crushed, disappointed, destroyed by the finished work.’
Haar reactie was meteen positief. Rice kondigde direct haar steun aan en plaatste advertenties in vakbladen om haar goedkeuring kenbaar te maken.
Rice prees Cruises vertolking in het bijzonder. Ze schreef dat hij de fysieke aanwezigheid, morele complexiteit en poëtische dictie van het personage overtuigend neerzette. ‘From the moment he appeared, Tom was Lestat for me,’ verklaarde ze. ‘He has the immense physical and moral presence; he was defiant and yet never without conscience; he was beautiful beyond description yet compelled to do cruel things. The sheer beauty of Tom was dazzling, but the polish of his acting, his flawless plunge into the Lestat persona, his ability to speak rather boldly poetic lines, and speak them with seeming ease and conviction were exhilarating and uplifting. The guy is great.’
Rice prees ook het sterke spel van de rest van de cast. Ze noemde Brad Pitt’s vertolking van Louis overtuigend en beschreef Kirsten Dunsts optreden als Claudia als magnifiek en feilloos. Bijrollen van onder meer Antonio Banderas als Armand, Stephen Rea als Santiago en Christian Slater als de interviewer kregen eveneens haar goedkeuring. Verder roemde ze het production design en de cinematografie om de sfeer van het tijdperk nauwkeurig op te roepen.
Rice nam in haar uitgebreide commentaar ook een aantal kleine reserves op. Ze stelde vragen bij bepaalde keuzes rond de maaltijden van oude vampiers en merkte op dat de volwassen inhoud van het verhaal de film minder geschikt maakte voor jongere kijkers. Deze punten wogen echter niet op tegen haar bredere oordeel dat de film op eigen kracht slaagde.
Haar publieke steun hielp de reputatie van de film onder fans te versterken en introduceerde nieuwe kijkers in Rice’ universum. De release uit 1994 geldt als een opmerkelijk voorbeeld van een literaire verfilming die uiteindelijk de bedenkingen van de auteur wegnam.