Alessandra Sanguinetti portretteert twee Argentijnse nichtjes 25 jaar lang in Locarno-première

The Illusion of an Everlasting Summer volgt Guillermina Aranciaga en Belinda Stutz van kinderspel op de pampa's tot moederschap en verder.

Fotograaf Alessandra Sanguinetti volgde meer dan twee decennia het leven van twee nichtjes die opgroeiden op de open vlaktes buiten Buenos Aires. Het resultaat is The Illusion of an Everlasting Summer, een speelfilmdocumentaire die in première gaat op het Filmfestival van Locarno en de meisjes volgt van kinderspel tot hun eigen rol als moeders.

Project groeit van stilstaande fotografie uit tot speelfilm

Sanguinetti begon het werk in 1999 terwijl ze boerderijdieren fotografeerde op het land van de grootmoeder van de meisjes. De twee kinderen bleven in haar beelden opduiken en hun energie werd al snel het middelpunt. Vroege beelden tonen Guillermina Aranciaga, toen tien, en Belinda Stutz, toen acht, als een levendig duo vol nieuwsgierigheid en verbeeldingskracht.

Het materiaal groeide uit tot exposities en boeken voordat het zich ontwikkelde tot deze lineaire film. Met steun van Sundance-subsidies en geproduceerd door Julia Solomonoff werd het project later opgekocht door Mubi. Het voltooide werk staat op zichzelf met een duidelijke verhaallijn die gestaag door de jaren loopt.

Verbeeldingsvolle spelletjes maken plaats voor volwassen verantwoordelijkheden

Scènes tonen de nichtjes die doen alsof ze priester en rouwende weduwe zijn, of een ontsnapping à la Thelma and Louise naspelen in een oude truck. Ze dansen op lokale pop en traditionele gauchomuziek, soms ingestudeerd en soms spontaan. Bijna twee derde in de film merkt een zwangere Stutz op dat ze niet meer zo vaak danst, een stille verschuiving van kinderlijke vrijheid naar de eisen van het getrouwde leven.

Sanguinetti laat het verhaal niet in melancholie eindigen. Latere sequenties tonen de vrouwen die weer met elkaar in contact komen via het spel van hun eigen kinderen. Het tweetal reist ook naar Parijs voor een expositie van Sanguinetti's foto's en poseert voor een Vogue Italia-reportage in designerkleding, een lichtere coda aan de lange tijdlijn.

Respectvolle blik legt dromen van de arbeidersklasse vast zonder oordeel

De film presenteert Aranciaga en Stutz als volwaardige medewerksters in plaats van afstandelijke onderwerpen. Ze komen uit arbeidersmilieus en volgen hun eigen paden, maar hun dromen en manieren van kijken naar de wereld krijgen evenveel gewicht als de blik van de fotograaf. Editor Andrés Tambornino weeft de verschillende beelden samen tot een samenhangende stroom die het verhaal vooruit blijft bewegen, net als het kanaal waarin de meisjes als kinderen zwommen.

Tags bij dit artikel