Alejandro Davidovich heeft zijn eerste titel als professional behaald door te winnen op de Mallorca Championships. De overwinning kwam op hetzelfde grasoppervlak waar hij in 2017 juniorenkampioen werd op Wimbledon.
Na het beslissende punt beschreef de Spaanse tennisser een moment van totale leegte. Bij het schudden van de hand van zijn tegenstander Ethan en de scheidsrechter voelde hij dat hij de spoken uit het verleden achter zich liet, na vijf verloren finales. Hij uitte opluchting over het doorbreken van die barrière en benadrukte de ingehouden woede die hij eindelijk kon loslaten.
Davidovich erkende dat hij de wedstrijd goed beheerste ondanks de intense hitte en een lastige tegenstander die veel druk uitoefende. In de eerste set was hij nog gespannen toen hij een breakkans had bij 5-4 met eigen service. Na het winnen van die set kalmeerde hij en liet hij zijn beste tennis zien.
Het overheersende gevoel was geluk, samen met de wens om dit te delen met zijn team. Het doorbreken van de finalebarrière van het voorgaande jaar gaf hem een bijzondere opluchting die hij met niets anders kon vergelijken.
De Spanjaard verzekerde dat hij nooit aan zijn kunnen heeft getwijfeld. Het harde werk gaf hem de zekerheid dat dit moment zou komen, nu of over vijf jaar, en hij greep het. Hij benadrukte zijn vertrouwen, het goede gevoel met de bal en het fysieke voordeel in de hitte, met als doel zo veel mogelijk ballen terug te spelen. Hij dacht op geen enkel moment aan eerdere finales, zelfs niet toen hij 5-3 voorstond in de tweede set.
Met een dag marge voor zijn debuut op Wimbledon merkte Davidovich op dat het ook in Londen erg heet is. Hij verwachtte dat de grasomstandigheden niet drastisch zouden veranderen, al zou het oppervlak nieuwer zijn en meer agressiviteit met de service vereisen.
De overwinning betekent een barrière die is geslecht. Davidovich gaf aan tijd nodig te hebben om in alle rust na te denken over de volgende stappen, omringd door zijn team om advies in te winnen. Hij toonde zich blij met het resultaat, maar besefte dat de nabije toekomst nog onzeker blijft.
Na het laatste punt had ik mijn hoofd helemaal leeg. Pas toen ik Ethan en de scheidsrechter de hand schudde, voelde ik dat ik alle spoken uit het verleden had weggestuurd.