Alan Moores over het hoofd geziene Clayface-verhaal biedt tragische romantiek zonder de somberheid van The Killing Joke

In 'Mortal Clay' uit 1987 verkende de geprezen schrijver eenzaamheid en waanbeelden via Preston Paynes obsessieve relatie met een mannequin.

In het midden van de jaren tachtig droeg Alan Moore nog werk-voor-huurverhalen bij aan grote superheldentitels voordat zijn latere frustraties met de industrie volledig de kop opstaken. Een minder bekend juweeltje uit deze periode is het verhaal 'Mortal Clay' uit 1987, gepubliceerd in Batman Annual #11 en geïllustreerd door George Freeman.

Een lichtere tegenhanger van The Killing Joke

Dezelfde creatieve geest achter de controversiële graphic novel The Killing Joke uit 1988 schreef dit eerdere Batman-verhaal over de schurk Clayface. Terwijl The Killing Joke wordt herinnerd om zijn intense psychologische elementen en kritiek heeft gekregen van Moore zelf vanwege het geweld, biedt 'Mortal Clay' een meer introspectieve blik op isolatie en onvervulde verlangens.

Moore heeft gereflecteerd op de invloed van The Killing Joke en opgemerkt dat het te veel dramatische last legde op een personage dat daar niet voor gebouwd was en bijdroeg aan een golf van donkerder, meer psychotische superheldenverhalen. 'Mortal Clay' vermijdt die scherpte terwijl het toch de gebroken psyche van een schurk onderzoekt.

Preston Payne en de derde Clayface

Dit verhaal draait om Preston Payne, het derde personage dat de Clayface-mantel aanneemt in de DC Comics-lore. In tegenstelling tot de versie die gepland staat voor een aankomende film, lijdt Payne aan acromegalie en verwerft hij zijn krachten via een wanhopig experiment met bloed van de originele Clayface.

Het resultaat laat hem achter met een corrosieve aanraking die hem dwingt tot een beschermend pak. Omdat hij fysiek geen contact kan maken met levende wezens, richt Payne zich op een mannequin uit een warenhuis die hij Helena noemt en behandelt hij haar als een romantische partner in een verhaal dat volledig vanuit zijn onbetrouwbare perspectief wordt verteld.

Waanbeelden, jaloezie en een bitterzoet einde in Arkham

Paynes verwrongen vertelling botst met de duidelijkere weergave van de gebeurtenissen in de tekeningen. Hij verbeeldt zich een huiselijk leven met Helena in een winkelcentrum 's nachts, maar jaloezie barst los wanneer anderen met de mannequin omgaan. Het verhaal culmineert in tragedie en opsluiting in Arkham Asylum, waar Paynes slotvertelling scherpe dramatische ironie bevat over vrijheid van zijn 'vrouw'.

Batman verschijnt als een potentiële redder, wat thema's weerspiegelt uit andere werken van Moore waarin de held hulp biedt aan een vijand. Hier benadrukt de dynamiek de grenzen van dat gebaar tegenover diepgewortelde waanbeelden.

Thema's van eenzaamheid in Moores oeuvre uit de jaren tachtig

Vergelijkbare ideeën over kunstmatige gezelschap komen voor in Moores Swamp Thing-run, maar Clayfaces zelfbedrog onderscheidt 'Mortal Clay'. Het verhaal past naast andere bijdragen van Moore uit die tijd, waaronder een hypothetisch Superman-einde en een X-Men-anthologieverhaal, en toont zijn veelzijdigheid voordat de verschuivingen in de industrie die hij later betreurde.

Tags bij dit artikel